________________
भा
दानादिकुलक
चत्तिः
।
वायं
॥२७२ ।
| गुरवस्तत्र समागतास्तदा हृप्टो राजा राजीयुतो गुरुं वंदितुं ययौ ।
कुलव गुरोरमृतधारा तुल्या देशनां श्रुत्वानंदितो राजा स्वगृहे समागत्य तस्य गुणान् वर्णयामान । तदा महानरेश पालन नप्रित हे स्वामि स्वरूपं यूयं न जानीथ, मया सर्वमपि तवेष्टितं ज्ञातमस्ति । तत् श्रुत्वा
मस्कः संभ्रांतेन राजोक्तं त्वया तेषां कि स्वरूप ज्ञातमस्ति ? तेनोक्तं स्वामिन्नयं योवने खड्गवारातीव्रतपालनाखिन्नस्तव राज्यं गृहितुमत्र समागतोऽस्ति । तेन सहते पंवशतशिप्या अपि महासुभटाः संति । स च त्वां विश्वास्य
शिर मारयिष्यति । तदा राज्ञोक्त तेषां पार्श्व धर्मोपकरणानि विहायान्यत् किमपि शस्त्रादिकं नास्ति । तदा पुरोहित कणा तेनोक्तं-यदि मम विश्वासो न तहि यत्र स्थानके ते पाखंडिनः समुत्तीर्णा: संति, तां भूमिका प्रच्छन्नं खानयित्वा त्वं विलोकय । तत् श्रुत्वा विस्मितो राजा तत्कार्यार्थं निजरांस्तत्र रात्री प्रेषयामास ।
तैस्तथ गत्वा भूमिः खनिता, तन्मध्याच्च शस्त्राणि निष्कारय ते राज्ञोऽये मुक्तानि । तदवसरे मुनयः सर्वेऽपि ध्यानस्थिता न किचिदप्यवदन् । शस्त्राणि दृष्टवा ऋद्धेन राज्ञा कथितं ध्रुवमेते दुरात्मानः साधुरूपाः पिशाचाः संति । अतो हे पालक ! मयते तुभ्यं समर्पिताः । यत्ते रोचते तत्तेषां कुरु । एवंविधं राज्ञ आदेशमासाद्य स दुष्टः पालको नगराबहिरेक घाणकं मंडयामास, साधुश्च सर्वान् गृहीत्वा तन्मध्येऽनुक्रमेण क्षेपयामास ।
तदा तेन स्कंदकाचार्य प्रत्युक्तं-हे स्कंदक ! त्वया तदा सभासमक्षं यो मम मानभंगो विहितस्तस्य फलं त्वं पश्य । तदाचार्येण तीर्थंकरवचनं स्मृत्वा शिष्येभ्य आराधनां कारयितं प्रारब्धं । ते सर्वेऽपि घाणके निक्षिप्ताः
OIN२७
