________________
।। २३९ ।।
श्रुत्वा सर्वा: कुमार्यश्ववितास्त्र हरिय इव संभ्रांता बभूवः ।
अब तमाकारादिभिर्नृपमेवार्यता विदग्वेका सखी प्रोवाच- हे राजन् ! स्वागतं इमामस्माकं सत्रों पद्मावतोमयं दुर्विनीतो भ्रमरः संतापयति । ततो भीनाया अस्या में सख्या भवंतः सहावीभूय रक्षणं कुरुत । राजोक्तं-केयं पद्मावती ? तत्रा सुखी प्रोवाच रत्नपुरनगरे रत्नशेखरनामा विद्याधरो बभूव । तस्य रत्नावलीनाम भार्या तयोर्द्वयोः पुत्रयोरूपयेकेयं प्रधावत्यभिधाना पुत्री जाता । अथैकदा स विद्याधरो मृत्युमा । ता राज्यार्थ द्वौ भ्रातरौ विवादं कर्त्तुं लग्नो सेन दुःखिता राजी विजपुत्रीं पद्मावतीमादायात्राश्रमे समागता । अथैकदान ज्ञानी मुनिः समायातस्तस्या मात्रा पृष्टश्व स जगाव अस्यास्ते तनयायाः पावक्री भर्ता भविष्यतीति । fiorarरादिभिर्जानामि यद्यूयमेव स्वर्णबाहुची स्थः इतः पश्चात्स्थितो राज्ञः सकलाऽपि परिवारस्तत्र समागतः । अथ क्रमेण रत्नावल्या तापसैव स्वर्णवाहुराजानं तत्रागतं दृष्ट्वा हर्षेण सा पद्यावती तेन सह परिणारिता । अथ तया सह स्वनगरे स समायातः । क्रमेण चकरत्नोत्पत्त्यनंतर तेन षट् खंडानि साधितानि ।
अर्थकदा तत्र श्रीजगन्नाथनामा तीर्थंकरः समवसृतस्तदा चक्रवर्ती निजपरिवारयुतो जिनं वंदितुं समागतः । तत्र मिलितान् देवान् दृष्ट्वा कुत्रापि मयेदृशा देवा दृष्टाः संतीति वितयतस्तस्य जातिस्मरणज्ञानं समुत्पन्नं । प्रमोशनां श्रुत्वा वैराग्येण परिवारसहितेन तेन निजपुत्राय राज्यं समप्यं प्रभोः पार्श्वे दीक्षा गृहीता. समस्तसिद्धांतानधीत्य विशतिस्थानकतपश्वाराध्य स तोर्थकरनामकर्मोपाजितवान् । अथैकदा स्वर्णबाहुमुनि: क्षीरगिरि
।।२३९ ।।
