________________
।।२२९॥
ततोऽसौ तत्र सुप्तः । गृहमध्ये द्वितीय शय्याऽभावत्वेनाहं भूमौ सुप्ता । परं गृहमध्ये सर्पभीतितो भीताहं तेन साध गय्यैकदेशे सुप्ता । इतो भर्ता जागतो मदंगस्पर्शन च तस्य कामः संदीप्तः, किं तु कुमारित्वेन विषय सेबनमयुक्तं विज्ञायाहं ममांगोपांगानि बवराच्छाद्य संगोप्य च स्थिता । अथ विषयरोधेन दाघज्वरोत्यतितः स तत्र मतः । तदा मया लोकभीत्या गहे एव गर्ता खनित्वा तस्य च खंडखडं कुत्वा तदंतनिक्षिप्तः । उपरि च मृत्तिका क्षिप्त्वा भूमिविलिप्ता । प्रभाते पितरौ गृहे ममागतो, परं केनापि सा वार्ता न लातेति कथयित्वा नामश्रीमानमुपागता। राज्ञोक्त-हे कुमारि ! किमेषा वार्ता सत्या वा असत्या? तयोक्तं सर्वदा लोककथिता वार्ताः सर्वा अपि यदि सत्या: स्युस्तहि मयोक्तेयमपि वार्ता भवता सत्यैव नातव्या । एवं यथा नागश्रिया राजा बिस्मयितस्तथा त्वमपि हे स्वामित्रस्मान् विप्रतारयसि । जंबः कथयति हे कामिनि ! ललितांगवदह विषयलोलुपो नास्मि । यथा वसंतपुरे शतायुधनामा नमस्तस्य च ललिताच्या राज्ञी दुःशीला वर्तते ।
अर्धकदा गवाक्षस्थया तया समुद्राभिवव्यवहारिपुत्री मनोहररूपो ललितांगाभिधः पथि व्रजन् दृष्टस्तं दृष्ट्वा EX सा मोहिता, ललितांगोऽपि तां दृष्ट्वा कामातुरो बभूव । अथैदा कौमुदी महोत्सवे राजा नगराद्वहिने गत
स्तम बसरं प्राग्य राज्या स ललितांगो यक्षमानयामिषेण निजावासे समानीतः । इतस्तत्र राजानमायांतं श्रुत्वा तया स गृहपश्चाद्भागस्थितायां विष्ठापिकायां क्षिप्तः । तत्रस्थोऽसौ नरकादप्यधिक दुःखमनुभवति । दयया च राजी तत्रानं क्षिपति । तद्विष्टोपरिणतितमन्नं क्षवातरोऽसौ भक्षयति । दशमासानंतरमतीवमेघवृष्टितो जलप्रबाहेण
२२९।।
