________________
शील.
कुलकवृत्तिः
मनमा कथा
X गच्छतांबडेन चितितं राजगृहे तु वहबः श्रावकाः संति, परं भगवता मुलसाधर्मलाभकथनाननं नस्यां कश्चिद्विशेषः दानादि
संभवति । अतस्तस्था मया परीक्षा कर्नव्यति बिचार्य तेन राजगृहोद्याने समागत्य दिनत्रयावधि प्रतिदिनमाउंबरयुतं क्रमेण ब्रह्माविष्णुमहेश्वररूप प्रकटीकृतं, बल्बो नगरलोकास्तं वदनार्थमागताः, परं यस्यादिभिवंह प्रेर्यमाणापि मूलसा तं मायाविनं निश्चित्य निजसम्यक्त्वभंगभयानत्र न गना । चतुर्थ दिने निजलाधिशक्तिन ममवसरणरचनपूर्वकं तेन तीर्थकररूपं प्रकटीकतं, तथापि निश्चलमानमा मलमा नागता । ततावदः स्वकीयमूलरूपं प्रकटीकृत्य सुलसामहे समागतस्तदा सुलसया भ्युस्थानस्वागतप्रश्नादिपूर्वक नम्यानरः कनः । नतोंय ऐन यदि भगवतीक्तो धर्मलाभस्तस्य कथितस्तदा हर्षेण रोमोद्गमोतफुल्लगाया नया श्रीवो राय नमस्कार: कतः । अत्रांबडः प्रोवाचहै सुधाबिके ! मया श्रुतं यदत्र नमराबहिब्रह्मादिदेवाः समागता आमन् त्वया ले वंदिता न वा ? सन्दमयनंहे अंबड ! सम्यक्त्वी जीवः कथं रागादिदोपदूयितांस्तान बंदते ? कि चैवविद्या इंद्रजालिका जगति बहन. मंनि, अहं कदाचिदपि मिथ्यात्विनां संग न करोमि ! पुनरंवहनाक्तमिह बलु पंचविंशतितमस्तीर्थंक रोऽपि कि ममामतोऽभून् ? सुलसयोक्स-हे अंबड ! त्वं शुद्ध श्रावकीभूय कथमेवं मिध्यावचन श्रयि ? तीर्थक राश्चतुविशतिरंत्र श्रीवीरेण कथिताः संति । इति तस्या दृन्सम्यक्त्वं निश्चित्यांबडन स्वकृनत स्वरूपादिवृत्तांततिरूपणपूर्वकं निजा
पराधः क्षामितो गतश्च तां मुहमहुः प्रणम्य स्वस्थानं प्रति । सुलसापि निरनिचारतया घमंमाराध्यान शनं कृत्वा कि देवलोके गता । आमामिचतुविशत्यां च तस्या जीवः पंचनामो निर्ममनामा तीर्यकरो भविष्यनि । मोक्षं ।
1१६॥
