________________
उपयोगसहकारेणेव शेषगुणानां प्रवृत्त्यभ्युपगमात् इत्येवं खतत्वज्ञानकरणे खरूपोपादान तथा खरूपरमणध्यानैकत्वेनैव सिद्धिः । अर्थ-हवे श्रीवीतरागना आगमथी जाण्यो जे वस्तु स्वरूप तेने हेयोपादेयपणे निर्धार करतो ते सम्यक् दर्शन कहिये तिनं तच्चाने विषे कहो ले के जे तत्वार्थश्रद्धानं सम्यक् दर्शनम् । अक्तं च उसराध्ययने जीवा जीवा य
बंधो । पुग्नं पावासवो तहा ॥ संवरो निझरा मुक्खो ॥ संति एतहिया नव ।। १॥ तहियाणं तु भावाणं सदभावे ऊवएहै सण ॥ भावेण सदहतस्स ।। समत्तंति वियाहियं ॥ २ ॥ इत्यादिक दशरुचिथी सर्व जाणवू जे तत्त्यार्थ जीवादि पदार्थनो
श्रद्धान निर्धार ते सम्यक् दर्शन कहिये अने जे सम्यक् दर्शन ते धर्मर्नु मूल छे. तथा जे हय ते तजवा योग्य, अने उपादेय ते ग्रहण करवा योग्य, एहषी परीक्षा सहित जे जाणपणो ते सम्यक् ज्ञान छे. जेमा हेयोपयोग संकोच अकरण बुद्धी | नथी पण उपादेयने उपयोगें एहवी चिंतवणा थाय जे हवे किवारे करूं? ए विना केम चाले ? एहवी जो बुद्धि नथी तो
ते संवेदन ज्ञान छे तेथी संवर कार्य थाय एवो निधार नथी. त तथा स्वरूप रमण परभाष राग द्वेप विभावादिकनो त्याग ते चारित्र कहिये, ए रत्नत्रयीरूप परिणाम ते मोक्षमार्ग र छे. ए मार्गने साधवाथी साध्य जे परम अव्यायाधपद तेनी सिद्धि निष्पत्ति थाय. जे आत्मानो पोतानुं रूप ते यथार्थ
ज्ञान छे. तथा चेतना लक्षण तेज जीवपणो छे, अने ज्ञाननो प्रकर्ष बहुलपणो ते आत्माने लाभ छ; ज्ञान तथा दर्शननो
