________________
VERB
अनुयोगद्वारसूत्रे मंगूजादौना वधादीनतिबादरानं , अग्राह्यान् मद्यमांसादीन् अपाप्य, स्वयम्भूरमण:संसदस्थितमत्स्यादि वधादींश्च विविध त्रिविधेन प्रत्याख्याति, न पुनस्तव सामान्येन सावद्ययोगविषयं बोध्यमिति ।
* अत्राय विवेक:-श्रावकस्यापि एकादशी मतिमावहनसमये तथा भक्तमत्याख्यानाङ्गीकरणसमये पाणातिपातादीनां त्रिकरणत्रियोगेन प्रत्याख्यानं भवितुमर्हतीति
तथा-'कहि' इति क सामायिक भवति ? इत्यपि वक्तव्यम् । अमुमेवार्थ गाथा येण विशदयति । तथाहि
'खेत्त दिसिकाळगई भविय सन्नि ऊसास दिहिहारे । पज्जत मुत्त जम्म-विइवेय सम्णा कसाया॥१॥ नाणे जोशुत्र ओंगे सरीरसंठाण संघयणमाणे ।
लैसा परिणाम वेयणा य समुग्घाय कम्मे य ।.२॥ . . . निव्वेट्टण मुबट्टे आसत्र करणं तहा अलंकारं ।
संयणासणठाणढे चकंमते य किं कहियं' सामाइयम् ॥३॥ अतिवादररूप वधादि का मद्य, मांस आदि जो अग्राह्य हैं उनका और अप्राप्य स्वयंभूरमण समुद्र के मत्स्यादि के वधादि का त्याग मन, वचन और काय से कृत कारित अनुमोदना पूर्वक कर देता है सो यह बात सर्वथारूप से सावद्ययोग विषयक नहीं मानी जा सकती है। यहां पर यह समझने का है कि-ग्यारहवीं प्रतिमा के वहन करते समय
और भक्तपत्याख्यात संथारे के समय श्रावक के भी प्राणातिपातादिका तीन करण तीन योगसे प्रत्याख्यान होता है । इस प्रकार यह पंद्रहवें बार का विवेचन है॥ १५॥
કેઈ શ્રાવક સિંહ, સરભ, ગજ આદિના અતિ બાદર રૂપ વધાદિક, મઘ માંસ વગેરે અગ્રાહ્ય છે. તેમને અને અપ્રાપ્ય સ્વયંભૂરમણ સમુદ્રના મઢ્યાદિના વધાને યાગ મન, વચન અને કાયથી કૃત, કારિત અનુમોદના પૂર્વક કરી નાખે છે, તે આ વાત સર્વથા રૂપમાં સાવદ્યોગ વિષયક માનવામાં આવી, શકતી નથી. અહી આ વાત સમજવી આવશ્યક છે કે ૧૧ મી પ્રતિમાનું વહન કરતી વખતે અને ભક્તપ્રત્યાખ્યાન સંથારાના સમયે શ્રાવકને પણું પ્રાણાતિપાતાદિના ત્રણ કરણ, ત્રણ ગણી પ્રત્યાખ્યાન હોય છે. આ પ્રમાણે આ ૧પ માં દ્વારનું વિવેચન છે. ૧૫ા
S
