________________
आगम
(४०)
प्रत
सूत्रांक
[-]
दीप अनुक्रम
[3]
[भाग-6] “आवश्यक”- मूलसूत्र - १ (निर्युक्तिः + वृत्तिः) ४
अध्ययनं [१], निर्युक्ति: [ ९३० ], वि० भा० गाथा [-] भाष्यं [ १५१...], मूलं [- / गाथा-1,
पूज्य आगमोद्धारकश्री संशोधिता मुनि दीपरत्नसागरेण संकलिता आगमसूत्र [४०] मूलसूत्र [१] आवश्यकनिर्युक्ति एवं मलयगिरिसूरिरचिता वृत्तिः
श्रीआवश्यकमलयगिरीय
वृत्ती नम
कारे
॥५१२ ॥
भारं वह, अन्नया साहू तेण मग्गेण आगच्छति, तेण तेसिं साहूणं मग्गो दिन्नो, ते रुट्ठा रावले गया, रायाणं विन्नवेंतिअहं रायावि मग्गं देइ भारेण दुक्खाविज्जंताणं, एस पुण समणस्स रित्तस्स मग्गं देइ, रण्णा भणियं-अरे दुडुं ते कयं मम आणा लंघिया, तेण भणियं देव! तुमे गुरुभारवाहित्तिकाऊणमेयमाणत्तं ?, रण्णा आमंति पडिस्सुयं, तेण भणियं - जइ एवं ता सो गुरुतरभारवाही, कहं?, जं सो अवीसमंतो अट्ठारसीढंगसहस्सनिष्भरं भारं वहति जो मएवि बोद्धुं न पारिओ, एत्थंतरा धम्मका तेण कहिया भो ! महाराय !-वुज्झति नाम भारा, ते च्चिय वुज्झति वीसमंतेहिं । सीलभरो वोढबो, जावज्जीवं अवसामो ॥ १ ॥ राया पडिबुद्धो, सो य संवेगतो पुणरवि पवजाए अथ्भुहितो | एसो कम्मसिद्धो, संप्रति शिल्पसिद्धं सोदाहरणमभिधातुकाम आह---
जो सङ्घसिप्पकुसलो जो वा जस्थ सुपरिनिट्टिओ होइ । कोकासबद्धई इव साहसओ सिप्पसिद्धो सो ॥ ९३० ॥
यः कश्चिदनिर्दिष्टस्वरूपः सर्वशिल्पेषु कुशलः, यो वा यत्रैकस्मिन्नपि शिल्पे सुपरिनिष्ठितः सातिशयश्च कोकासवर्द्ध किवत् | स शिल्पसिद्ध इति । एष गाथाक्षरार्थः, भावार्थः कथानकादवसेयः, तच्छेदम्-सोप्पारए रहकारस्स दासीए बंभणेण दासचेडो जातो, सो य मूयभावेण अच्छइ मा नज्जीहामित्ति, रहकारो अप्पणो पुत्ते सिक्खावेइ, ते मंदबुद्धी न लएन्ति, दासेण सर्व्वं गहियं, रहकारो मओ, रायाए दासस्स सवं दिनं जं तस्स घरसारं । इतो य उज्जेणीए राया सावगो, तस्स चतारि सावगा, एगो महाणसितो रंधेइ जइ रुच्चइ जिमियमेत्तं जीरइ, अहवा एगेण जामेणं विहिं तीहिं चउहिं पंचहिं, जइ रुचर न चेव जीरह, बिइतो अभंगेर सो तेलस्स कुलवं ससरीरे पवेसेइ, तं चैव नीणेइ, तइओ सेलं रएइ, जइ रुच्चइ पढमे
~152~
कर्मशिल्पसिद्धौ
॥ ५१२ ॥
anelibrary.org