________________
आगम
(४०)
प्रत
सूत्रांक
[-]
दीप
अनुक्रम
[3]
[भाग-6] “आवश्यक”- मूलसूत्र - १ (निर्युक्तिः + वृत्तिः) ४
अध्ययनं [१], निर्युक्तिः [ ९२८-९२९], वि० भा० गाथा [-], भाष्यं [ १५१...], मूलं [- / गाथा-], पूज्य आगमोद्धारकश्री संशोधिता मुनि दीपरत्नसागरेण संकलिता आगमसूत्र [४०] मूलसूत्र [१] आवश्यकनिर्युक्ति एवं मलयगिरिसूरिरचिता वृत्तिः
यात्रासिद्धः अभिप्रायसिद्धः तपःसिद्धः कर्म्मक्षयसिद्धश्च एष गाथासमासार्थः ॥ अवयवार्थ तु प्रतिद्वारमेव वक्ष्यति, तत्र कर्म्मसिद्धादिव्याचिख्यासया कर्मादिस्वरूपं प्रथमतः प्रतिपादयति
कम्मं जमणायरिओएसिअं सिप्पमन्नहाऽभिहिअं । किसिवाणिज्जाईअं घडलोहाराइभेअं च ।। ९२८ ।। इह यत् अनाचार्योपदेशजं सातिशयमनन्यसाधारणं कम्र्मेह परिगृह्यते, यत्पुनः कर्म सातिशयमाचार्योपदेशजं ग्रंथनिबद्धं वा तत् शिल्पं, तत्र कृषिवाणिज्यादि, आदिशब्दात् भारवहनादिपरिग्रहः, कर्म्म, घटकारलोहकारादिभेदं, भावप्रधानोऽयं निर्देशः घटकारत्वलोहकारत्वादिभेदं कर्म्म पुनः चशब्दः पुनः शब्दार्थः, शिल्पमिति ॥ सम्प्रति कर्म्मसिद्धं सोदाहरणमभिधित्सुराह
जो सहकम्मकुसलो जो जत्थ सुपरिनिट्ठिओ होइ । सज्झगिरिसिद्धओविव स कम्मसिद्धत्ति विज्ञेयो ।। ९२९ ।। यः कश्चित् सर्वकर्मकुशलो यो वा यत्र कर्म्मणि सुपरिनिष्ठितो भवत्येकस्मिन्नपि कर्म्मणि सह्यगिरिसिद्धक इव स कर्मसिद्ध इति विज्ञेयः, कर्म्मसिद्धो ज्ञातव्य इत्यर्थः ॥ एष गाथाक्षरार्थः, भावार्थः कथानकादवसेयः, तच्चेदम्-कोंकणे एगंमि दुग्गे सज्झस्स भंडं ओरुर्हति विलयंति य, ताणं च विसमे गुरुभारवाहित्तिकाऊण रण्णा समाणत्तं एएसिं मवि पंथो दायवो, न उण एएहिं कस्सवि । इतो य एगो सिंघवतो पुराणो, सो पडिभज्जतो चिंतेइ, तहिं जामि जहिं कम्मेण एस जीवो भज्जइ, सुहं न विंद्र, सो तेसिं मिलितो, सो गंतुकामो रयणिपज्जक्साणे (सिद्धं) भणइ कुंदुरुक्कपडिवोहियलओ, सिद्धओ भणइ (किं ?), सिद्धियं देहि मम, जह सिद्धयं सिद्धया, गयो सज्झयं, अत्र कुंदुरुकः कुकुटः, सह्यकं पर्वतं, सो य तेसिं महत्तरओ सबव
For Private & Personal Use Only
~151~
