________________
ઠીક પણ સારસંભાળ ન લઈ તેવી મિલકતે પણ વધી ગઈ છે. પરિણામે, ફુગાવાને બલૂન ફૂટે તેમ એક દિવસ એ એની વધારે પડતી ચિંતા કરતો ચાલી નીકળે છે. તેની જિંદગીના ભોગે અને બીજાનાં શોષણે ભેગી થયેલી એની માલ મિલકત બીજાઓ લઈ લે છે અને ઘણું ખંડેરોના અવશેષે જોઈએ છીએ તેમ કેટલાક અવશેષે માત્ર રહી જાય છે. કાગડાઓ પણ ત્યાં ઊડતા નથી. દીવાઓ પણ ત્યાં બળતા નથી..!
એક બીજું ચિત્ર...!
બીજાને, જોઈએ તેટલુંયે મળતું નથી. તે જિંદગી આખી પેલા ફુગા પામતાને જતો રહે છે. તેના શેષણને એ ભોગ બનતું જાય છે.ધીમે ધીમે તેને અસંતોષ માનવજાતિ તરફ તિરસ્કારમાં પરિણમે છે...એવી એક વ્યક્તિ બીજાને મળે છે. ટોળું ભેગું થાય છે... માણસની માણસ જાતિ તરફની ધૃણ ઊભરાતી જાય છે. તે આગળ વધે છે...પ્રતિહિંસાના દો ઊભાં થાય છે...! માણસને માણસ ફના કરી નાખે એટલી હદે શૈતાનિયત એનામાં આવી જાય છે...
ત્યારે...
એ બચેલાં અવશેષોમાંથી કોઈ પ્રચંડ શક્તિ ઊભી થાય છે. તે માણસાઈને જગાડે છે. માણસ માણસ વચ્ચે વિશ્વાસ પેદા કરાવે છે. ખપ પૂરતું માણસ રાખે એ ભાવનાને ફેલાવે છે. હળીમળીને સહુ રહે એવો સંદેશ આપે છે.... એટલું જ નહીં પેલાં ભગ્ન અવશેષ દેખાડીને કહે છે કે એને પામનારા પણ દુઃખી હતા, ન પામનારા પણ દુ:ખી હતા !
કારણ...
એ પ્રવૃત્તિને પાયો માટે હતો. કારણ કે ભૌતિક સુખોમાં માણસે પિતાનું બધું સુખ માની લીધું હતું. પેલી ફુગાવા પામેલી વ્યકિત; ખોટી રીતે લોકજીવનને આદર્શ બની અને સહુ એની પાછળ દેડ્યા....
Shree Sudharmaswami Gyanbhandar-Umara, Surat
www.umaragyanbhandar.com
