________________
કલિયુગ, તુક - કલિયુગના અનેક કૌતુકોમાં આ પણ એક ચમકાવનારે વિકાર છે કે પિતષિ પુરૂષો જેટલી સાસુ સસરાની સેવા ઉઠાવે છે અને તેની મહેરબાની મેળવવા જેટલા યત્ન કરે છે તેને એક લેશ પણ તેઓ માતાપિતાની પ્રસન્નતા લબ્ધ કરવા વેજિત કરતા નથી. પિતાની પત્નીને રાજી રાખવા, પિતાના સાસુ, સસરા, સાળા સાળીની બહુ શુશ્રુષા કરે છે, જ્યારે માબાપ કયાં વસે છે, શું કરે છે, શું ખાય છે, એનું એઓને જરાપણું ભાન હેતું નથી. જે એક પાઈ માબાપ માટે ખર્ચાય છે તે તેમને કંટકની પેઠે સાલે છે અને અતલ્ય દ્રવ્ય અનુપગમાં જાય તો તેને માટે જરા પણ ખેદ થતું નથી! લેકેના સમૂહ અમ પાડે છે કે આ દુષ્કાળ શા આ વ્યાધિ શાક આ કવખતનાં મરણો શો ? મા સંકટ સાં? પણું વિચાર કરો આવશ્યક છે. કારણ પરીક્ષા જરૂરી છે. એક નાથજી નામના કવિવરની મધ્યકાળમાં વહેલી વાણુ સત્ય છે કે –
કયાહાથે આવે મેહુલે વેળા સીરે ભાઈ, દુષ્ટપણું માંહે ઘણું એણું લેકાઈ માતાપિતા માને નહિ, સસરાશુ નેહ, સાળા સરશી ગોઠડી, ભાઈ આપે છે બહેન અને ભાણેજરૂ, કહો દુષ્ટ દીસે, સાળી કેરાં છોકરાં, દીઠે મન હસે પિતા મુખ્ય બેશી રહે, તેહની શુધ નવ લેવી, સાસુ આવે પહશે, તેહેને પીરસે સેવી. માતા પિતા શા કામનાં, તેહેને ધાન્ય ન દીજે. અન્ન વસ તે લેકને, આપી યશ લીજે, પિતાને સાધ તે શાકની, તેહે કાંઈ ન હો, મિત્ર થઈ કે આવીઆ, મે ખવરાવે હલાવો છો બેટડા, મનમાહે હરખે, એ તમશું કેહ ઢગ હસે, પિતાથી પરખે, સીજનના આધીન થયા, વીસારી માયા, તે દહાડા ક્યાં વાસયો, ધવરાવતી આયા ભીનાથી કેરે લઈ પિતે ટાઢતી, મળમુત્તર તે ક્ષણ ક્ષણે, જોઈ કાઢતી. માતા દુઃખ વેઠી ઘણું, પોષકતી તન, તુહને ગતી ન હતી, કશી તુ ખરે અચન. તે તે સર્વે વીસ લેકને વળગા, માતા પિતાને મુકીઆ, થયા તેથી અળગા.
પર નાના પાન,
Shree Sudharmaswami Gyanbhandar-Umara, Surat
www.umaragyanbhandar.com
