________________
છાબવાળાના વેશમાં રાજા ભીમદેવ તરત બહાર નીકળી ગયા. ભોજદેવ એના આવવાની રાહ જોઈ રહ્યા. એમને પાકી શંકા પડી હતી. આવે એટલે દરબારમાં રોકી લેવા અને પૂરી તપાસ કરવી.
આ તરફ દામોદરે ગુજરાતનું વર્ણન શરૂ કર્યું. ત્યાંની તીર્થભૂમિ, શૂરવીરો અને સતીઓનાં વખાણ શરૂ કર્યા.
રાજા ભોજનું મન તો પેલા છાબવાળામાં હતું. આખરે પૂછ્યું, પેલો છાબવાળો હજી કેમ ન આવ્યો ?'
દામોદર કહે, “મહારાજ ! એ તો ખુદ ભીમદેવ પોતે હતા. આપને રાજા ભીમદેવને જોવાની ઇચ્છા હતી. એમને રાજા ભોજ દેવને નીરખવાની ઇચ્છા હતી. બંને કામ પતી ગયાં.”
ભોજરાજે બૂમ મારી, “અરે દામોદર, રાજા જેવો રાજા આવે અને અમે મહેમાનગતિ ન કરીએ, એ કેવું કહેવાય ! અરે, છે કોઈ હાજર ? જાઓ છાબવાળાના વેશમાં ચાલ્યા જતા ગુજરાતના રાજાને પાછા લઈ આવો.'
ઘોડેસવારો ઊપડ્યા. પવનવેગે ઊપડ્યા. પણ ભીમદેવ કંઈ પકડાય. એ હાથ ન લાગ્યા.
દામોદર કહે, ‘મહારાજ ! અહીંથી ઠેઠ પાટણ સુધી દેશ-દેશ કોશના અંતરે પવનવેગી સાંઢણીઓ ગોઠવેલી છે. રાજા ભીમદેવ હવે હાથમાં આવે તેમ નથી. એ તો સાગરમાં માછલું સરી ગયું સમજો.”
દર્શન કયાં n 8
