________________
દામોદરે વાતચીતમાં ને કવિત્વમાં એને ખુશખુશ કરી દીધી.
ચંપા માલણ મેંદીના રંગમાં જાણે, હાથ, પગ કે હડપચી પર મેંદીથી એવી આકૃતિઓ કાઢે કે ભલભલો ચિત્રકાર પાણી ભરે !
ચંપા માલણ ગુજરાતનાં વખાણ સાંભળીને ખુશ ખુશ થઈ ગઈ. એ કહે, ‘તું ગુજરાતણોનાં બહુ વખાણ કરે છે, તો મારે એ જોવી છે.’
દામોદર કહે, ‘ચંદનની ડાળ જો ને ગુજરાતણ જો, બંને સ૨ખી. બાગમાં કોકિલા જો ને ગરબે ઘૂમતી ગુજરાતણ જો, બંને સરખી ! લક્ષ્મીની મૂર્તિ જો અને ગુજરાતની સ્ત્રીને જો. બંને સરખી.
ચંપા માણ કર્યું, ‘હું ચોક્કસ તારી સાથે આવીશ.'
દામોદર કહે, ‘નકામા માણસોને ગુજરાતમાં પ્રવેશ મળતો નથી. તને એક કામ સોંપું, તું મેંદી લગાડવામાં કુશળ છે. ગુજરાતની સ્ત્રીઓ સુંદર છે. એમને મેંદીની વિશેષ કલાકા૨ી શીખવજે.’
ચંપા માલણ તો રાજી થઈ ગઈ. એને ગુજરાતની વાતો સાંભળી ઘેલું લાગ્યું હતું. ડમરો થોડો સમય માળવામાં રહ્યો. પછી વહાલું વતન યાદ આવ્યું.
એ ગુજરાતમાં પાછો ફર્યો, સાથે ચંપા માલણને પણ લાવ્યો. ગુજરાતણો સાથે એનો પરિચય કરાવ્યો. સહુ સાથે મળીને ગાવા
લાગ્યા -
મેંદી તો વાવી માળવે, એનો રંગ ગયો ગુજરાત
મેંદી રંગ લાગ્યો.’
ડમરાને હેમખેમ આવેલો જોઈ ભીમદેવ આનંદ પામ્યા. એમને એમના ઉતાવળિયા સ્વભાવ પર ખેદ થયો. ગુસ્સામાં અકળાઈને ડમરાને મારવાનું લખી નાખ્યું હતું.
ભીમદેવે એને ખૂબ માનપાન આપ્યું. અવંતિ સાથે સંધિ કરાવી લાવવા માટે ભરદરબારમાં ડમરાનાં ખૂબ ગુણગાન ગાયાં.
O
હું ગુજરાતી ! m”
