________________
_23
ಮೃತ್ಯು ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಹ ದಾನ, ಮಾಡುವಂಥವರಲ್ಲ. ಅಂಥ ಲೋಭಿಗಳು! ಎರಡು ಆಣೆ ಕೂಡಾ ದಾನ ಮಾಡುವುದಿಲ್ಲ. ಹಾಗಾಗಿ, ಹೀಗೋ ಹಾಗೋ ಮಾಡಿ ಕುತ್ತಿಗೆಯ ಪಟ್ಟಿ ಹಿಡಿದು ಹೇಳಬೇಕಾಯಿತು, 'ನಿನ್ನ ತಂದೆಯ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನಾದರೂ ಮಾಡಬಾರದೇ?' ಹೀಗೆಂದು ಎಲ್ಲರು ಹೇಳುವ ವಾಡಿಕೆಯಾಗಿಹೋಯಿತು! ಅಂದಿನಿಂದ ಶ್ರಾದ್ಧದ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಈ ಪದ್ದತಿಯನ್ನು ಮಾಡಿಬಿಟ್ಟರು. ಕೂಡಾ ಅದೇ ಹೆಸರನ್ನು ಇಟ್ಟರು, 'ಹಿರಿಯರ ಶ್ರಾದ್ಧ ಮಾಡಬೇಕಲ್ಲವೇ!' ಎಂದು, ಅದರಲ್ಲಿಯೂ ನನ್ನಂತಹ ಮೊಂಡರು ಮಾಡದೇ ಹೋದರೆ ಆಗ ಏನು ಹೇಳುತ್ತಾರೆ? 'ತಂದೆಯ ಶ್ರಾದ್ಧವನ್ನು ಮಾಡದವನು' ಎಂದು. ಈ ಅಕ್ಕಪಕ್ಕದವರ ಉಪದ್ರದಿಂದ ತಪ್ಪಿಸಿಕೊಳ್ಳಲು ಶ್ರಾದ್ಧದ ಊಟ ಇಟ್ಟುಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ. ನಂತರ ಎಲ್ಲರಿಗೂ ಊಟ ಮಾಡಿಸಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ.
ಹಾಗಾಗಿ, ಆ ಹುಣ್ಣಿಮೆಯ ದಿನದಿಂದ ಹಾಲಿನ ಕೋವಾ ತಿನ್ನಲು ಪ್ರಾರಂಭವಾದರೆ, ಇನ್ನು ಹದಿನೈದು ದಿನಗಳವರೆಗೆ ತಿನ್ನುತ್ತಲೇ ಇರುವುದಾಗಿದೆ. ಅದು ಹೇಗೆಂದರೆ, 'ಇವತ್ತು ಒಬ್ಬರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ ಶ್ರಾದ್ಧದ ಊಟವಾದರೆ, ನಾಳೆ ಮತ್ತೊಬ್ಬರ ಮನೆಯಲ್ಲಿ.' ಹೀಗೆ ಜನರು ಮೊದಲೇ ಕಾರ್ಯಕ್ರಮವನ್ನು ಹಾಕಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಿದ್ದರು, 'ಇವತ್ತು ಎಲ್ಲಿಗೆ ಹೋಗಬೇಕು ಹಾಗೂ ಪ್ರತಿ ದಿನ ಒಂದಲ್ಲ ಒಂದು ಕಡೆ ಹೋಗಬೇಕು, ತಪ್ಪಿಸುವ ಹಾಗಿಲ್ಲ' ಎಂದು, ಜೊತೆಗೆ ಕಾಗೆಗೆ ಕೂಡಾ ಊಟ ಇಡುವುದು, ಈ ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ಪದ್ದತಿಯನ್ನು ರೂಢಿಸಿಕೊಂಡರು. ಇದರಿಂದಾಗಿ ಪಿತ್ತವು ಶಮನವಾಯಿತು. ಅದಕ್ಕೆ ಜನರು ಆಗಿನ ಕಾಲದಲ್ಲಿ ಏನು ಹೇಳುತ್ತಿದ್ದರೆಂದರೆ, ಹದಿನಾರು ದಿನದ ಶ್ರಾದ್ಧದ ಋತುವಿನಲ್ಲಿ ಆರೋಗ್ಯವು ಸುಧಾರಿಸಿದರಿಂದ, ಈಗ ನವರಾತ್ರಿಗೆ ಬರಲಾಯಿತು! ಎಂದು.
ಸಹಿ ವಿನಃ ಮರಣವು ಕೂಡಾ ಇಲ್ಲ!
ಈ ಪ್ರಕೃತಿಯ ನಿಯಮವು ಏನೆಂದರೆ, ಯಾವ ಮನುಷ್ಯನನ್ನೂ ಇಲ್ಲಿಂದ (ಈ ಲೋಕದಿಂದ) ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವಂತಿಲ್ಲ. ಅವನ ಸಹಿ ಇಲ್ಲದೆ ಅವನನ್ನು ಇಲ್ಲಿಂದ ಕರೆದುಕೊಂಡು ಹೋಗುವಂತಿಲ್ಲ. ಜನರು ಸಹಿ ಮಾಡುತ್ತಾರೆಯೋ ಇಲ್ಲವೋ? ಅದು ಹೇಗೆಂದರೆ, ಕೆಲವೊಮ್ಮೆ ಹೇಳುತ್ತಾರಲ್ಲವೇ, 'ಭಗವಂತ, ಇಲ್ಲಿಂದ ಹೋದರೆ ಸಾಕು' ಎಂದು. ಯಾಕಾಗಿ ಹೀಗೆ ಹೇಳುತ್ತಾರೆ? ಎಂದಾದರೂ ತಡೆಯಲಾರದ ದುಃಖವಾದಾಗ ಹಾಗೆ ಹೇಳಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ, 'ಈ ದೇಹದಿಂದ ಬಿಡುಗಡೆ ಸಿಕ್ಕಿದರೆ ಸಾಕು' ಎಂದು. ಆಗ ಆ ಸಮಯದಲ್ಲಿ ಸಹಿ ಮಾಡಿಬಿಡುತ್ತಾರೆ.
