________________
10
ಮೃತ್ಯು ಸಮಯದಲ್ಲಿ ದಾದಾಶ್ರೀ: ಯಾರಿಗೂ ಆ ಅಧಿಕಾರವೇ ಇಲ್ಲ. ನಮಗೆ ಔಷಧಿ ನೀಡುವ ಅಧಿಕಾರವಿದೆ, ಸೇವೆಮಾಡುವ ಅಧಿಕಾರವಿದೆ. ಆದರೆ ಯಾರನ್ನೂ ಸಾಯಿಸುವ ಅಧಿಕಾರವು ಇಲ್ಲವೇ ಇಲ್ಲ.
ಪ್ರಶ್ಯಕರ್ತ: ಅದರಲ್ಲಿ ತಪ್ಪೇನಿದೆ?
ದಾದಾಶ್ರೀ: ಹಾಗಾದರೆ ಸಾಯಿಸುವುದರಿಂದ ಒಳಿತೇನಿದೆ? ನರಳುತ್ತಿರುವವರನ್ನು ಕೊಂದುಹಾಕಿದರೆ, ಆಗ ನಿಮ್ಮಲ್ಲಿ ಮನುಷ್ಯತ್ವವೇ ಇಲ್ಲದಂತೆ ಹಾಗೂ ಇದು ಮಾನವೀಯ ಸಿದ್ದಾಂತದ ಹೊರತಾಗಿದೆ, ಮಾನವೀಯತೆಗೆ ವಿರುದ್ದವಾಗಿದೆ.
ಸಹಕಾರ, ಸ್ಮಶಾನದ ತನಕವಷ್ಟೇ!
ಈ ತಲೆದಿಂಬು ಇರುತ್ತದೆಯಲ್ಲ, ಅದರ ಹೊರಗಿನ ಚೀಲವನ್ನು ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತಿರುತ್ತೇವೆ. ಆದರೆ ತಲೆದಿಂಬು ಮಾತ್ರ ಅದೇ ಇರುತ್ತದೆ. ಆ ಚೀಲ ಹರಿದುಹೋದರೆ ಬದಲಿಸುತ್ತೇವೆ. ಹಾಗೆಯೇ, ಈ ಚೀಲ(ದೇಹ)ವು ಕೂಡ ಬದಲಾಯಿಸುತ್ತಿರಬೇಕಾಗುತ್ತದೆ. ಅದುಬಿಟ್ಟರೆ, ಈ ಜಗತ್ತೆಲ್ಲಾ ಬರಿ ಪೊಳ್ಳು, ಆದರೂ ವ್ಯವಹಾರದಲ್ಲಿ ಹೀಗೆಂದು ಯಾರಲ್ಲಿಯೂ ಹೇಳಬಾರದು. ಹಾಗೆ ಹೇಳಿದರೆ ಅವರ ಮನಸ್ಸಿಗೆ ದುಃಖವಾಗುತ್ತದೆ. ಮನೆಯವರೆಲ್ಲಾ ಸ್ಮಶಾನದವರೆಗೆ ಹೋಗುತ್ತಾರೆ ಹೊರತು ಯಾರೂ ಚಿತೆಯಲ್ಲಿ ಬೀಳುವುದಿಲ್ಲ. ಅಲ್ಲಿಂದೆಲ್ಲರೂ ಹಿಂದಿರುಗಿ ಬರುತ್ತಾರೆ. ಇವೆಲ್ಲಾ ಡಂಬಾಚಾರವಾಗಿದೆ. ಅಲ್ಲಿ ಅವನ ಅಮ್ಮನೇ ಆಗಿದ್ದರೂ ಸಹ ರೋಧಿಸುತ್ತಾ ರೋಧಿಸುತ್ತಾ ಮನೆಗೆ ಹಿಂದಿರುಗಿ ಬರುತ್ತಾಳೆ.
ಪ್ರಶ್ಯಕರ್ತ: ಆಮೇಲೆ ಅವರ ಹೆಸರಿನಲ್ಲಿ ಏನೂ ಇಟ್ಟಿರದೆ ಹೋದರೆ, ಆಗ ಅವರ ಮಾತೇ ಬೇರೆ. ಆದರೆ, ಎರಡು ಲಕ್ಷ ರೂಪಾಯಿ ಇಟ್ಟು ಹೋಗಿದ್ದರೆ ಏನೂ ಮಾತನಾಡುವುದಿಲ್ಲ.
ದಾದಾಶ್ರೀ: ಹೌದು, ಅದು ಹಾಗೆಯೇ. ಅವನು ಏನೂ ಇಡದೆ ಹೋದರೆ ಅದಕ್ಕೆ ರೋಧಿಸುತ್ತಾರೆ ಏನೆಂದರೆ, 'ಅವನು ತೀರಿಕೊಂಡಿದ್ದಲ್ಲದೆ, ಹೊಡೆತವನ್ನು ಕೊಟ್ಟು ಹೋದ' ಎಂದುಕೊಂಡು, ಹಾಗೆಲ್ಲಾ ಒಳಗೊಳಗೆಯೇ ಹೇಳಿಕೊಳ್ಳುತ್ತಾರೆ! 'ಏನೂ ಸಿಗಲಿಲ್ಲ ಮತ್ತು ನಮಗೆ ಹೊಡೆವನ್ನೂ ಕೊಟ್ಟುಹೋದ!' ಎಂದು. ಇಲ್ಲಿ ಹೋದವನು ಏನೂ ಇಟ್ಟುಹೋಗಿಲ್ಲ ಅಂದರೆ, ಅದು ಅವನ ಹಣೆಬರಹದಲ್ಲಿ ಇರಲಿಲ್ಲ ಹಾಗಾಗಿ ಬಿಟ್ಟು ಹೋಗಿಲ್ಲ. ಆದರೆ, ಅವನು ದೂಷಣೆಗಳಿಗೆ ಒಳಗಾಗಬೇಕೆಂದು ಬರೆದಿದ್ದರೆ, ಹೋದ ಮೇಲೂ ಬಿಡುವುದಿಲ್ಲ!
ನಮ್ಮ ಜನರು ಸ್ಮಶಾನಕ್ಕೆ ಹೋದವರು, ಎಲ್ಲರೂ ವಾಪಸು ಬರುತ್ತಾರೋ ಇಲ್ಲವೋ? ಇದು ಒಂದು ರೀತಿಯಲ್ಲಿ ನಾಚಿಕೆಗೇಡು! ಅಲ್ಲಿ ವ್ಯಥೆ ಪಡದೆಯಿದ್ದರೂ ಶೋಕವೇ, ಅತ್ತರೂ
