________________
ઇન્દ્રિયપરાજયશતક
८०
૨૧
सच्चं सुअं पि सीलं, विन्नाणं तह तवं पि वेरग्गं । वच्चइ खणेण सव्वं, विसयविसेणं जईणं पि ॥ ७१ ॥
મુનિવરોનું સત્ય અને શ્રુત, શીલ અને વિજ્ઞાન, તથા તપ અને વૈરાગ્ય એ સર્વ, વિષયવિષથી ક્ષણમાત્રમાં વિનાશ પામે છે. जो रागाईण वसे, वसंमि सो सयलदुक्खलक्खाणं । जस्स वसे रागाई, तस्स वसे सयलसुक्खाई ॥७२॥
८७
જે રાગાદિને આધીન છે, તે સર્વ પ્રકારનાં લાખો દુ:ખોને આધીન છે. રાગાદિ જેને આધીન છે તેને સકલ સુખો આધીન છે. दह गोसीससिरिखंड छारक्कए, छगलगहणमेरावणं विक्कए ।
७६
कप्पतरु तोडि एरंड सो वावए, जुज्जि विसएहिं मणुअत्तणं हारए ॥ ७३ ॥
તુચ્છ વિષયો માટે મનુષ્યભવને જે ગુમાવે છે તે રાખ
મેળવવા માટે ગોશીર્ષચંદનને બાળે છે, બકરો મેળવવા માટે ઐરાવણ હાથીને વેચે છે અને કલ્પવૃક્ષ તોડી એરંડાને વાવે છે.
६०
जह विट्ठपुंजखुत्तो, किमी सुहं मन्नए सयाकालं । तह विसयासुइरत्तो, जीवो वि मुणइ सुहं मूढो ॥७४॥
વિષ્ઠાના સમૂહમાં ખૂંચી ગયેલો કીડો જેમ સદા કાળ એમાં જ સુખ માને છે, તેમ વિષયરૂપી અશુચિમાં રક્ત મૂઢ જીવ પણ એમાં જ સુખ માને છે.
