________________
વૈરાગ્યશતકાદિ સૂક્ત - રત્ન - મંજૂષા
१२ विहडंति सुआ विहडंति,
बंधवा वल्लहा य विहडंति । इक्को कहवि न विहडइ, धम्मो रे जीव ! जिणभणिओ ॥१८॥
રે આત્મન્ ! પુત્રો છૂટા પડે છે, બંધુઓનો વિયોગ થાય છે અને વહાલી પત્ની પણ વિખૂટી પડી જાય છે, પરંતુ એક જિનેશ્વરદેવોએ કહેલો ધર્મ કદી સાથ છોડતો નથી. ४३ जहेह सीहो व मियं गहाय,
मच्चू नरं णेइ हु अंतकाले । न तस्स माया व पिया व भाया, कालंमि तंमि सहरा भवंति ॥१९॥
આ લોકમાં જેમ સિંહ હરણને પકડીને લઈ જાય છે, તેમ અંત સમયે મૃત્યુ માણસને પકડીને લઈ જાય છે, તે વખતે માતા-પિતા કે ભાઈ કોઈ જ સહાયક બનતા નથી. ५६ जाइ अणाहो जीवो, दुमस्स पुष्पं व कम्मवायहओ।
થUTધન્નાદરડું, વર-ય-સૂકુંવમિત્તેવિ ર૦ના
ધન, ધાન્ય, આભૂષણ, ઘર, સ્વજન અને કુટુંબ હોવા છતાં પણ કર્મરૂપી પવનથી હણાયેલ વૃક્ષના ફૂલની જેમ અનાથ જીવ (મૃત્યુ પામતાં પરભવમાં) જાય છે.
