________________ એજ વખતે પગચંપી કરનારો હજામ જરાશંકા થઈ છે લોટે જઈ આવું એમ બહાનું કાઢી ઊડ્યો, પહોંચ્યો પેથડશાહ પાસે, વાત કરી. મંત્રીએ એને મોટું ઇનામ આપી વિદાય કર્યો. પછી જરાય ગભરાયા વિના તરત ખાનગી માણસને કહ્યું, “જાઓ, પરગામથી નિમકની ગુણીઓની ગુણીઓ લઈ આવી આ ખાડામાં નખાવી દો. જોજો હોં? આ નગરમાંથી નિમક લેતા નહિ; નહિતર વાત બહાર પડી જતાં જમીન હાથમાંથી જાય.' માણસ દરવાજે જઈ પાછો આવ્યો, “સાહેબ ! પહેરેગીર કહે છે, ચાવીઓ રાજ્ય દરબારે પડી છે.” મંત્રી કહે, “અરે ! ચાવીઓ આ રહો,” એમ કહી રૂપિયાની થેલીઓ આપી. કહે, “લ્યો આ પહેરેગીરને આપો, ચાવીઓ લઈ આવી ખોલી આપશે.' પાણી મીઠાનું ખારું ? પત્યું. એ રીતે દરવાજા ખૂલ્યા. માણસ પરગામ જઈ સાંઢણીઓ પર હજારો રૂપિયા ખરચી નિમકની ગુણીઓની ગુણીઓ લઈ આવી, એને રાતમાં ને રાતમાં પાયાના ખાડામાં પધરાવી દીધી. સવારે રાજા પેથડશાહને લઈ ત્યાં આવે છે ને પવાલામાં ખાડાનું પાણી મંગાવી પીવા જાય છે. એક ઘૂંટ પીતાં તો પાણી ખારું અગર, રાજાનું તો મોં બગડી ગયું. રાજા પેલા ચાડીખોરોને બોલાવી કહે, “આમ આવો, લો, આ મીઠું ધરાખ જેવું પાણી પીઓ.” શું પીએ ? એક ઘૂંટ પીતાં તો મોંખારા ખારા થઈ ગયા. બિચારા લજવાઈ જઈ રાજાની માફી માગે છે. બસ, પછી તો વિશાળ ગગનચુંબી દેરાસર ઊભું થઈ ગયું ! પ્રતિષ્ઠા વખતે શિખર પર પાલખ પર ચડી પેથડશા હરખમાં હજારો રૂપિયા ઊછાળી નાચવા જાય છે. પ્રભુભક્તિના હરખમાં ભાન નથી રહેતું કે, “હું નીચે પડીશ તો ?" આચાર્ય મહારાજે નીચેથી ખાસ પૈસા કરતાં પ્રભુ વહાલા ઉપર દષ્ટાંત
