________________ જીવ છે એવો ઉપયોગ છે માટે તેની પર પગ મૂકીને નથી ચાલતા. પણ એકેંદ્રિય પર જીવ તરીકેનો પરિણામ લાવવો પણ દુષ્કર છે. સમગ્ર સુખનો આધાર એકેંદ્રિય જીવો જ છે. પુદ્ગલ પ્રત્યેનો રાગ ન તૂટે તો તેના પ્રત્યે સમાનતાનો પરિણામ આવે ક્યાંથી? માટે મુનિ સિવાય આ વાત કોઈ નહીં કરી શકે. 'મોક્ષ ગમી શમી - મુનિ જ પુદ્ગલના સુખને છોડી શકે છે. અધ્યાત્મની ઊંચામાં ઊંચી વાત કરનારા પણ આ કરી શકશે? નહીં કરી શકે. શાસનને તત્ત્વથી સમજવું જોઈએ અને એ જ રીતે સમજાવવું જોઈએ. અત્યારે મોટામાં મોટી દરિદ્રતા આ જ છે. એક બાજુ શાસનની જાહોજલાલી દેખાય છે અને બીજી બાજુ જિજ્ઞાસુ વર્ગ બીજી તરફ વળે છે. અર્ણિકાપુત્ર આચાર્યભગવંતનું શરીર ભાલાથી ભેદાયું તે વખતે શાસ્ત્ર દ્વારા એકંદ્રિયની પીડાની જાણકારી છે માટે તેમને પોતાની પીડા, પીડા તરીકે નલાગી પણ પરને પીડારૂપ બની રહ્યો છું એવું લાગ્યું, તેથી પોતાના શરીરની વેદના ગૌણ બની જીવોની પીડા પ્રધાન બની એ સહન ન થયું. એમને સિદ્ધ ભગવંતો યાદ આવ્યા કે તેઓ અશરીરી છે તો કોઈને પીડા આપતા નથી. હું સિદ્ધ નથી બન્યો, શરીરવાળો છું તો ગરમ લોહીના ટીપાથી થતી અપકાયના જીવોની વિરાધના યાદ આવી. આપણે ચાઠંડી આવે તો, ગરમ ચા મેળવવા માટે, તેઉકાયના જીવોની વિરાધનાની ઉપેક્ષા કરીએ, તો જ ગરમ ચા પીવાનું સુખ મળે. આસક્તિ પોષાય છે. આ બધા પુણ્યના ચાળા છે. જે જોઈએ, જેવું જોઈએ તે બધું જ મળી જાય છે પણ ભિખારીના ભવમાં વાસી રોટલો પણ ચાલી જાય છે. મુનિ મહાત્મા આ સમજેલા છે માટે જ એ આત્માની દયા કરે છે ને પુદ્ગલના સુખને ભોગવવા તૈયાર નથી થતા. છઠ્ઠ-અટ્ટમના પારણે રે, મુનિ લીએ અરસનિરસ આહાર.' જીવ દ્રવ્યને પીડા નથી આપવી તેથી લોકોની દષ્ટિમાં જે તુચ્છ છે જ્ઞાનસાર-૨ || 134
