________________ જ્ઞાનસાર પ્રવચનમાળા આવી જ વિચારણા પૌષધ પારીને ઘરે જતાં શ્રાવકની હાય : વિરતિના સ્વાદને મૂકીને અવિરતિમાં જવું પડશે હવે? શાસ્ત્રકારોએ તમારી સામાયિક કરતી વખતની ભૂમિકાને સાધુની ભૂમિકા જોડે સરખાવી. મુનિને જે દિવ્ય આનંદ સંયમ દ્વારા પ્રાપ્ત થાય છે તેની સહેજ અનુભૂતિ - તે દિવ્ય રસની ચખણી સામાયિકમાં થવી જોઈએ. સમણે ઈવ સાવ !" આ વાક્ય જ શ્રાવકના રોમાંચ ખડા કરી દે. પણ એ વાક્ય વિષે મનન થયું છે? અપેક્ષા ને ઉપેક્ષા ચિન્તન - મનન વગર દયેય ભણીની યાત્રા શી રીતે વેગીલી બનશે? ઊંડું ચિન્તન જોઈશે. સાચી પૂર્ણતાની ટૂંકી વ્યાખ્યા વિશે આપણે વિચારી રહ્યા હતા. પૂર્યને ચેન કુપણ - સ્તદુપેક્ષવ પૂર્ણતા.” બાહ્ય પદાર્થોની ઉપેક્ષા જ પૂર્ણતાની જનની છે. બાહ્ય પદાર્થોની અપેક્ષા અપૂર્ણતાને જન્માવે છે. ઉપેક્ષા પૂર્ણતા પ્રાપ્ત કરાવે છે. દુન્યવી જી મોટર, બંગલા, રાચ - રચીલું ઇત્યાદિ બાહ્ય પદાર્થો વડે સુખી બનવાની અપેક્ષા રાખે છે. પણ જ્ઞાની સમજે છે કે, અપેક્ષા નહિ પણ એ પદાર્થો પ્રત્યેની ઉપેક્ષા જ સુખી બનાવી શકે, પૂર્ણતાની પગથારે પહોંચાડી શકે. ત્યાગ અપેક્ષા. મેળવે ઉપેક્ષા,
