________________
१७२. जो मुणिभुत्तविसेसं, भुंजइ सो भुंजए जिणुवदिट्ठे । कमसो णिव्वाणवरसोक्खं ॥१४॥
संसारसारसोक्खं,
जो गृहस्थ मुनि को भोजन कराने के पश्चात् बचा हुआ भोजन करता है, वास्तव में उसी का भोजन करना सार्थक है । वह जिनोपदिष्ट संसार का सारभूत सुख तथा क्रमशः मोक्ष का उत्तम सुख प्राप्त करता है ।
૧૭૨. જે ગૃહસ્થ, મુતિને આહાર આપ્યા પછી, વધેલા ભોજત डरे छे, योनुं मधुं सार्थ छे. ते हिने पट्टेरोल, संसारनं સારમય સુખ તથી ક્રમશઃ મોક્ષનું ઉત્તમ સુખ મેળવે છે.
172. That house holder, who after offering food to the monk, takes his meals out of whatever is left out, is, worthwhile. He gets substantial happiness of this world as sermoned by Jinas as also best happiness of liberation, gradually, in due course.
१७३. जं कीरइ परिरक्खा, णिच्चं मरण - भयभीरु - जीवाणं ।
तं जाण अभयदाणं, सिहामणिं सव्वदाणाणं ॥ १५ ॥
मृत्यु-भय से भयभीत जीवों की रक्षा करना ही अभय-दान है । यह अभय-दान सब दानों का शिरोमणि है ।
૧૭૩. મૃત્યુતા ભયથી ભયભીત જીવોની રક્ષા કરવી એ જ અભયદાન છે. આવું અભયદાત બધાં દાતમાં શિરોમણિ છે.
173. Donation (saving) of life ( Abhay Daan) is to offer protection to those living beings who are scared of death. Such 'Abhay Daan' is supreme among all types of charity/
donations.
GLORY OF DETACHMENT
८५
