________________
એક દષ્ટ જોયુ. ધગધગતી રેતીના ખાડામાં ફસાયેલો દેડકો, રેતીની ગરમીથી તડફડતો હતો. થોડીક વારમાં તે જોઈને એક સર્પ ત્યાં ધસી આવ્યો, તેણે તે દેડકા ઉપર ફણા કરીને છાંયડો કરી દીધો. સૂર્યાસ્ત સુધી સર્પ તે જ હાલતમાં સ્થિર રહી દેડકાને બચાવ્યો.
આવું કરૂણાસભર, મૈત્રીભાવયુક્ત દષ્ય જોઈ શંકરાચાર્યજીને વિસ્મય થયું. તેમણે આજુબાજુના ગામલોકોને આ ધરતી અને સ્થળના ભૂતકાળ વિશે પુછતાછ કરી. શૃંગેરી નામના મહાન તપસ્વીનો આશ્રમ ત્યાં હોવાની જાણ મળી. શંકરાચાર્યજીએ એ ભૂમિને મઠ માટે પસંદ કરી અને ત્યાં હમ્પીમાં શૃંગેરી મઠની સ્થાપના કરી.
યુદ્ધભૂમિના સ્થળની શોધમાં પાંડવો શ્રીકૃષ્ણ સાથે ફરી રહ્યાં હતાં. ફરતાં ફરતાં તેઓ એક ખેતર-વાડી પાસેથી પસાર થઈ રહ્યા હતાં. યુવાન પુત્ર અને પિતા કૂવામાંથી રેંટ વડે પાણી સીંચી રહ્યાં હતાં. એવામાં એક ઝેરી સાપે પુત્રને દંશ લીધો તત્કાળ પુત્ર મૃત્યુ પામ્યો. પિતાએ પુત્રના શબને આંબાના ઝાડની છાયામાં મૂક્યું અને સ્વસ્થતાથી કામ કરવા લાગ્યો. એટલામાં જ યુવાન પુત્રવધૂ ભાત (જમવાનું) લઈને આવી. સસરાએ પુત્રવધૂને ઘટનાની જાણ કરી. બન્નેએ હાથ મોં ધોઈ લીધા અને શબ પર જમવાનું રાખી અને જમી લીધું. આ આખીએ ઘટનાનું નિરિક્ષણ કર્યા પછી કૃષ્ણે કહ્યું કે આ ભૂમિ જ યુદ્ધને માટે યોગ્ય છે.
પાંડવોએ પશ્ન કર્યો, કેમ ?
યુવાન પુત્ર અને યુવાન પતિના મૃત્યુનો આઘાત કોઈપણ પ્રત્યાઘાતમાં ન પરિણમ્યો, નિષ્ફર પરિણામી, બુઠ્ઠી સંવેદના અને પથ્થર જેવું હૈયું આ ભૂમિનો પ્રભાવ છે. આ ભૂમિ યુધ્ધની અતિ દારૂણ કે ભયંકર ઘટનાને પચાવી શકશે શ્રી કૃષ્ણ જવાબ આપ્યો.
અને ભાવિમાં એ ભૂમિ કુરુક્ષેત્રની સંહારલીલાની સાક્ષી બની.
= ૧૦ર F
૧૦૨
અમૃત ધારા
