________________
ભાંડનાં કર્તવ્ય
* ૧૧૩ બાણ વાગ્યું અને તે મૂછિત થયા ત્યારે “કડવી હેજે લીંબડી પણ મીઠી જે છાંય, બાંધવ બેલને એકવાર’– આ વાક્યમાં ભ્રાતૃસેવ્ય રામચંદ્રજીએ સહેદરની મીઠી છાયાનું જે ચિત્ર દેર્યું છે તે અદ્વિતીય, અપ્રતિમ અને અનુભવથી યુક્ત છે. સહદરના સ્નેહસમીર આગળ વિપત્તિઓનાં વાદળ પણ વિખરાઈ જાય છે.
રામાયણમાં દેખાતું ભારતનું ચિત્ર ભાઈ સાથેની અપાર વિનમ્રતાનું સૂચક છે. અયોધ્યા જેવી નગરીની મળતી રાજગાદી ભ્રાતવિહેણું એ ભરતને કંટક સમી દુઃખદ ભાસે છે. એ ભાવનાવંત જુવાન રામના વનવાસની વાત સાંભળતાં કંપી ઊઠે છે અને તે જ વખતે એ આશાભર્યો યુવાન વનની વાટે વિહરે છે. તેને સહેદરના સ્નેહ આગળ રાજગાદી ને રાજસુખ સાવ તુચ્છ લાગે છે. કે એ ભ્રાતૃપ્રેમ !
વહાલા વીર કૃષ્ણના મૃત્યુ પછી તેને સ્કંધ પર ઉપાડી ઠેરઠેર ફરતા બળદેવને “કૃષ્ણનું મૃત્યુ થયું” એ શબ્દો જ કારી ઘા સમાન ભાસતા હતા. કેવી એ લાગણ! આ ચિત્ર જૈન રામાયણમાં છે. આજની પરિસ્થિતિ
આજના બાંધ પર દષ્ટિ ઠેરવીએ.
સ્નેહનાં નિર્મળ સરોવર અને પ્રેમના પરિમલ આજે હૃદયકુંજથી વિદાય થયાં હોય તેમ લાગે છે. આજે ભાઈભાઈનાં હૃદયમાં કલહના કંટક ચૂલે છે. આંખમાં ઈષ્યની આગ ભભૂકે છે. એક બીજાના પંથ નિરાળા પડી ગયા છે.
એક ભાઈ કરોડની સંપત્તિને સ્વામી બની મોટરગાડીમાં અને બાગબગીચામાં સહેલગાહ કરે છે. બીજે ચીંથરેહાલ બની રખડેરઝળે છે. તેને ખાવા પેટપૂરતું અન્ન પણ મળતું નથી, છતાં તે સ્થિતિ જોઈને શ્રીમંત ભાઈનું હૃદય સ્નેહ કે અનુકંપાથી દ્રવતું નથી, પરંતુ
