________________
શ્રી દેવકુમાર અરિત્ર ભાષાંતર. (૨૩) કરેલા અંગવાળું, કપિના રૂવાંડાથી પણ મેટા દાઢી મુકવાળું, કેડીઓના ઘરેણાવાળું, કંઠમાં નાખેલી લાંબી લીંબડાની છાલવાળું, બહારથી મેરના પીંછાવાળું, છીપના કકડા જેવી બે દાઢ બહાર નીકળેલું, બે અંધ ઉપર સ્થાપન કરેલા પાંચ પાંચ દીવાવાળું, શબ્દ કરતી એવી બે પાદુકા જેણે પગમાં પહેરી છે એવું, માથા ઉપર બહુ છિદ્રવાળ ને અંદર દીપકવાળો ઘડો રાખવાથી ભયંકર જણાતું, કેશ છૂટા મૂકેલું અને ફેકોરે કરવાવડે સાચા પિશાચની શંકા કરાવે તેવું, ઉદ્દામ એવા ડમરૂના શબ્દવડે આકાશને ધ્વનિત કરતું અને સુભટને બીવરાવે એવું તે દેવકુમારે પિશાચનું રૂપ વિકુવ્યું: તેને જોતાંજ સુભટના ચિત્ત ચિંતાવડે કંપાયમાન થઈ ગયા. અને અંદર અંદર કહેવા લાગ્યા કે “ આ કઈ ભયકર ભૂત આવે છે, અથવા એકદમ આપણને ગળી જવાની લાલસાવાળી પ્રત્યક્ષ મારી (મરકી) આવતી જણાય છે, માટે આપણે અહીંથી એકદમ ભાગી જઈએ, જીવિતની ઈચ્છાવાળાએ અહીં ઉભા રહેવું ઠીક નથી. રાજા પણ કાંઈ આવે આપણે દંડ નહીં કરે. આ તો તેના કરતાં હજારગણે દંડ અહીં થઈ જાય તેવું છે. ?
તે વખતે તેમાંથી એક બુદ્ધિમાન સુભટ બે કેઆપણે દૂર જઈને મૌનપણે ઉભા રહેવું, જે અહીંથી ભાગી જઈએ તે તે કલંક લાગે. આપણું દૂર જવાથી કેઈના પણ મૃતકથી આ મારી તૃપ્ત થઈને ચાલી જશે. ” આ પ્રમાણે વિચારીને તે વૃક્ષના અંતરમાં જઇને સંતાઈ ગયા અને હલ્યાચલ્યા વિના બેસી ગયા. એટલે પેલે પિશાચરૂપધારી દેવકુમાર ત્યાંથી કબંધ ઉપાડીને ક્રૂર લઈ
