________________
46 : જૈનદર્શન-શ્રેણી : ૩-૧
. “એ દિવ્ય રાજકુમારી! અદ્ભુત છે તમારી વાત! અમે એ વાત સાંભળવા ઉત્સુક છીએઃ કદાચ એ સાંભળવાથી અમારો બુઝાયેલે દીપ ફરી પ્રજ્વલી ઊઠે !”
[૭] રાજકુમારી મલ્લિકાએ, કઈ દાદીમા સમી સાંજરે નાનાં બાળકો સમક્ષ વાર્તા માંડે એમ, વાર્તા માંડી. ભલા, ગુણેની જ શ્રેષ્ઠતા છે. વય કે લિંગ તે એની સામે નકામાં કરે છે : રાજકુમારીએ વાત શરૂ કરી
“સપ્તર્ષિની જોડલી સમા સાત મિત્રની એ કથા છેયાદ કરી શકાય તે કરજે. જેને તમે સુવાસિત પુષ્પ માને છે, ને તમે પોતે મધુકર બનીને જેનું મધુ ચૂસવા તત્પર બન્યા છે, એ એક પુષ્પ ને છ મધુકરે એક વાર એકલેહિયા ને એકમતિયા સાત મિત્ર હતા.” “શું આપણે મિત્ર હતા?'
યાદ આવે છે એ ઇંદ્રની અલકાપુરી જેવી વીતશેકા નગરી? એમાં બલભદ્ર રાજા રાજ કરતે. એને મહાબળ નામને કુમાર હિતે. એ કુમારને રૂપગુણથી ભરેલા છે મિત્રે એકઠા થાય છે, તેવા એ ન હતા. રૂપ ને ગુણમાં એકબીજાની હોડ કરનારા હતા. પિતાની ટેવમાં સદા અચલ–અટળ રહેનાર વ્યવહારીઓ અચળ, સ્વલ્પ પામીને અનલ્પ આપનાર ધરતીમાતા જે ધરણ, સર્વ ગુણોથી પરિપૂર્ણ એ પૂરણ, વસુથી વસુધાને પૂરતું
