________________
ભગવાન મલ્લિનાથ : 4
ત ફેંકે છે, સંસારને ત્રસ્ત વ્યસ્ત કરી નાખે છે, એ. કેટલાં વૃણિત છે તેને તે વિચાર કરે! આ બાહ્ય સૌદર્ય કેટલું અસ્થિર છે! જોતજોતામાં એ વાસી ફૂલની જેમ કરમાઈ જાય છે. આ સુવર્ણકાંતિભરી ચામડી જીર્ણશીર્ણ થયેલા કપડાની જેમ ચિરાઈ જાય છે, ક્યાંય તરડાઈ જાય છે, ક્યાંય દીઠી ન ગમે તેવી કરચલીઓથી ભરાઈ જાય છે. આ કાળા ઘનશ્યામ કેશ સુકાયેલા ઘાસની જેમ વેત ને લુખા થઈ જાય છે, શુકતારક સમાં નેત્રે માત્ર કઈ પડી ગયેલા ઘરના ગોખની જેમ કેવાં ભયંકર લાગે છે ! ધરણી ધ્રુજાવતા આ પગ કેવા થરથર ધ્રૂજે છે !ને જ રાદેવી આવી કે આ સશક્ત બાહુ, ઊંચા કરવાની ઈચ્છા છતાં, ઊંચા ઊપડતા નથી ! હે રાજ! જીવનની આ કરુણતમ દિશા તરફ તમે કદી દષ્ટિ જ નાખી નથી? શું ભૂતાવેશવાળા જનની જેમ વિષય-વાસનાના વાવટોળમાં સદા ઝૂમતા જ રહ્યા છે ! તમે વિવેકી થઈને આ સદ્દવિવેક કેમ વિસરી ગયા?
મરતા કેઈ માણસને તમે જે છે? તમારા વૃદ્ધ વડીલે મર્યા તે હશે ને ! એમની જરા જોઈને શું તમને વિચાર ન આવ્યું, કે અરે, અમે આટલા બળવાન પુત્રે હયાત છીએ ને પૂજ્ય પિતાજીને મરણને શરણ થવા નહિ દઈએ! અને એ તમારી શેખી સામે જ, નિસહાય ઘેટું જેમ કસાઈની છરી નીચે બેં બેં કરી મરણશરણ થાય તેમ તમારા વૃદ્ધો મરણને શરણ નથી થયા? એમની જરા અવસ્થા, એમનું અસહાય મૃત્યુ જેઈને પણ તમને કંઈ વિચાર
