________________
( ૧૦૩ )
“ ભાઇ! લુણીયા વાણીયાના ધી વિના મહારાજાને બીજી ઘી ગમતું નથી એજ દુ:ખની વાત છે. નહિંતર તારી સાથે આટલી બધી માથાકુટ પણ શા સારૂ કરીએ ? ’ દાસી એ જેવી હતી તેવી–સાચે સાચી વાત કહી દીધી. “ ઘી તેા ખસ લુણીયા વાણીયાનુ ” એમ મહારાજા પાત જ માનતા હતા.
આંઝણના દીલ ઉપર દાસીની વિનવણીની પણ કઇ અસર ન થઇ. ઘી તે। આજે નથી જ આપવું એ તેના નિશ્ચય હતા. લાંબી ચર્ચામાં પણ તે પોતાના નિશ્ચયને જ વળગી રહ્યો. એ પ્રમાણે ઘણા વખત વહી જવાથી, દાસી ખાલી ઢામ લઇને રાજમહેલ તરફ વળી.
“ અન્નદાતા ! ગામના વાણીયા એટલા બધા ફાટી ગયા છે કે સીધેા જવાબ પણ હવે તેા નથી આપતા ! તેમાં ય પેલા લુણીયા વાણીયા અને તેના દીકરા તા જાણે ઉંચે આસમાનમાં વસતા હાય એવી જ બેદરકારીથી જવાબ વાળે છે. આજે આપને માટે ઘી લેવા ગઇ, અને કેટલાય કાલાવાલા કરવા છતા ધરાર ઘી ન આપ્યુ. ખાલી હાથે મારે પાછુ વળવુ પડયું. ” દાસીએ વેર વાળવાના ઇરાદાથી રાજાને ઉશ્કેર્યા. તત્કાળ તા રાજા કંઇ ન ખેલ્યા. તેણે ખીજેથી ઘી મંગાવી આહારિવાધ પુરી કરી.
મહારાણા જયસિંહ દેવ ગુણુજ્ઞ અને ચતુર પુરૂષ હતા. વાણીયાએ ઘી ન આપ્યું એમાં કઈક રહસ્ય હશે એમ માની લીધુ. પણ રાજાની જીજ્ઞાસા કઈ એટલેથી થાડી જ શાંત થાય?
