________________
૨૯
સંત-શિષ્યની જીવનસરિતા સંતશિષ્ય’ કહે સંતની સંગતિ રે (૨)
ભેળે કરી દે ભગવંતને શરણે -
૬
સદ્દગુરુની શેધના ઉપક્રમમાં, ઈ. સ. ૧૯૫૫માં થયેલ સગપણના પ્રપંચપૂર્ણ અનુભવ પછી, જેમની પાસે નાગરભાઈએ આજીવન બ્રહ્મચર્યવ્રત અંગીકાર કર્યું હતું તે મહારાજશ્રી હર્ષચંદ્રજી મહારાજ પાસે દીક્ષા લેવાની તેમની ભાવના થઈ હતી.
આ અરસામાં જ લીંબડીના શેઠકુટુંબના શ્રી પિપટભાઈ હંસરાજને તેમને ભેટે થઈ ગયે. તેઓ ધાર્મિક લાગણીવાળા હતા એટલું જ નહિ, પરંતુ જે જે સાધુપુરુષો તે સમયે સ્થાનકવાસી સમાજમાં બિરાજમાન હતા, તે બધાથી ઓછાવત્તા અંશે સુપરિચિત હતા. આથી નાગરભાઈએ પિતાની ત્યાગભાવના એમની પાસે પ્રગટ કરી અને યોગ્ય ગુરુ માટે સલાહ માગી. પિપટભાઈએ સદ્દભાવપૂર્વક એક સ્નેહી તરીકે સલાહ આપતાં તેમને કહ્યું કે, “જુઓ, ભાઈ! આ તે જિંદગીભરની વાત છે. એટલે ખૂબ દીર્ઘદ્રષ્ટિથી વિચાર કરી, આપણું મન જયાં ઠરે ત્યાં દીક્ષા લેવી એ વધારે સલાહભર્યું છે. અત્યારે કાઠિયાવાડમાં જુદા જુદા ઘણું સ્થાનકવાસી સાધુઓ છે. બધા જ કાંઈ જ્ઞાન, ક્રિયા, ભકિત કે તપત્યાગમાં સરખા નથી હતા. માટે સોને છેડે થેડે પરિચય કરી જ્યાં સ્વભાવનું સામ્ય વધુ જણાય અને હૈયું કરે ત્યાં પોતાનું જીવન જેડવું. મને પૂછતા હો તો લીંબડી સંપ્રદાયના શ્રી દેવચંદ્રજી મહારાજ છે તે મને બધી રીતે સુગ્ય સાધુ જણાય છે. તેઓની પાસે તમારી ઉંમરના નાના શિષ્યો પણ છે. જે તમારું મન થતું હોય તે તમને તેઓશ્રીને પરિચય કરાવવા સારુ તેમની પાસે લઈ જવાને અને સાથ આપવાને હું પ્રયત્ન કરું.”
આમ કહીને જુદા જુદા સાધુજીએમાં શી શી વિશેષતાઓ અને શી શી મર્યાદાઓ કે ક્ષતિઓ છે તે પણ પિપટભાઈએ તટસ્થ
