________________
‘સંત-શિષ્ય’ની જીવનસરિતા
મેાંધીભાભી માટે રહ્યું નહિ. તેમને વ્યાસેાહપૂર્ણ ભ્રમ ભાંગવા લાગ્યા.
નાગરદાસ હવે શેાધમાં હતા એક અપૂર્વ અવસર' ની!
૨૫
હવે
ત્યાગધર્મની પ્રતીતિ અને આજીવન બ્રહ્મચર્યવ્રત
સ. ૧૯૫૫નું વર્ષ ચાલતું હતું. આ વખતે નાગરદાસની ઉંમર લગભગ ૨૧–૨૨ વર્ષની હતી. તેમની વિરક્તિ દિવસે દિવસે વધવા લાગી હતી. આવી સ્થિતિમાં પૂર્વોક્ત મુનિશ્રી ઉમેચંદ્રજી મહારાજના શિષ્ય, સંગીતજ્ઞાતા, સુવકતા મુનિશ્રી હર્ષચંદ્રજી મહારાજનું ભાવનગરમાં આગમન થયું. નાગરદાસને ચેાગ્ય સમયે જ આ સહારે મળી ગયા. તેમને પરિચય વધતાં તેમની વિરક્તિને મળ મળવા લાગ્યું. મહારાજશ્રીના ઉપદેશથી અને સંસારની સ્વા ભરી લીલાના ઉપરાઉપરી થઈ રહેલા અનુભવેાથી તેમને પ્રતીતિ થઈ ચૂકી કે આ બધાથી બચવા માટે, પેાતાના સાચા સ્વરૂપ'ને પરખવા માટે, જીવનના સારને શેાધવા માટે અને શાશ્વત સુખને પામી અન્યાનાં દુઃખાને વાસ્તવમાં ટાળવા માટે વીતરાગપ્રણીત ત્યાગપ્રધાન નિથ સાધનાની જૈન પ્રવજ્યા ’એ જ સર્વોત્તમ માર્ગ છે અને અરિહંતનું શરણું જ એ માટે તરણેાપાય છે. આવી સમજ થતાં તેમની વિરક્તિ ચિરવર્ધમાન થઈ રહી અને જૈન પ્રવજ્યાના ત્યાગમા ભણી જવાના પ્રથમ પગથિયા રૂપે કાઈ ભવ્ય પળે તેમના અંતરેથી એક પ્રબળ ભાવના પ્રગટી— આજીવન બ્રહ્મચર્યંના સ્વીકારની, સ્વૈચ્છિક ને સ્વયંસ્ફૂરિત સ્વીકારની! અને.... બીજી એક ધન્ય પળે વિદ્વાન મુનિરાજના સુર્યાગના લાભ લઈ તેમની ઉપસ્થિતિમાં તેમણે આ ભાવનાને સાકાર કરતી જિંદગીભરના બ્રહ્મચર્ય ની પ્રતિજ્ઞા લીધી!! ખસ; તેમનું જાગેલું અંતરઝરણું હવે એક ધસમસતા પ્રવાહ અની અનંતના, આનંદના મહાસાગરને શેાધવા અજ્ઞાત પ્રદેશામાં પૂરજોશથી વહી નીકળ્યુ ....
