________________
સંત-શિષ્ય” ની જીવનસરિતા:
૨૩
જોતાં તેઓ પિતાના પ્રાપ્ત કર્તવ્યને વળગી રહ્યા. તેમના કુટુંબમાળામાં હવે મુખ્યત્વે માતાસમા વત્સલ મેંઘીભાભી અને સાંકળીમા રહ્યાં હતાં. સાંકળીમાને તેમના પિયેર રહેવાનું થયેલ હેઈને મેંદીભાભીને સાથે લઈને નાગરદાસ નોકરીધંધાથે ફરી ભાવનગર આવીને રહ્યા.
દુઃખમાંથી સાર અને સમજ શેધવાની પ્રક્રિયાને અંતે નાગરદાસને હવે એટલું તે સમજાઈ ગયું કે આ બધા પાછળ કુદરતને કેઈ ગૂઢ સંકેત છે. ' એ સંકેતો પ્રત્યે સજાગ રહીને તેઓ કર્તવ્યમાં ગૂંથાયેલા રહ્યા. સાધુમહારાજને સમાગમ ચાલુ જ રહેતે એટલે તેમના અંતરના અનુભવ, સંકલ્પ અને વૈરાગ્યરંગને લગીરે ઝાંખપ આવતી નહિ. જરૂરી કર્તવ્યો પૂરા કરવા સિવાય સંસારના કેઈ વ્યવહારમાં તેઓ બહુ રસ લેતા ન હતા તેથી ભાભી મેંઘીબાઈનું મન કચવાતું હતું. તેઓ પોતાના પુત્ર યા નાના ભાઈ જેવા દિયર
નાગરભાઈ માટે ચિંતિત રહેતાં હેઈને તેમની ઉદાસીનતાને * ઉપાય શોધવા લાગ્યા.
ભાભીને ભ્રમ ભાંગે વિચાર કરતાં કરતાં મેંધીભાભીને એક ઉપાય સૂઝી આવ્યા. પિતાના સાંસારિક વ્યામોહને લીધે તેમને એમ લાગ્યું કે જે નાગરભાઈનાં લગ્ન કરવામાં આવે તો તેઓ જીવનમાં કંઈક સ્થિર થાય. આવા હેતુથી તેમણે સગાંસ્નેહીઓમાં આ વાતને વહેતી મૂકી અને નાગરભાઈની અંતરદશાને અણસાર પણ પામ્યા વિના તેમના વેવિશાળ માટેનાં ચકે સૈાએ ગતિમાન કરી દીધાં ! વઢવાણ કેમ્પ–સુરેન્દ્રનગર–માં રહેતા નાગરભાઈના બનેવી(કાકાની દીકરી બેનના પતિ) શ્રી હેમજીભાઈ દેસાઈએ આ વાત મન ઉપર લીધી.
