________________
૧૪૮
અંતે અજ્ઞાત સાગર ભણી ... અપૂર્વ અવસર એ કયારે આવશે?
એવો અવસર પ્રભુજી ક્યારે આવશે? પૂજ્ય મહારાજશ્રીને ચેતનાવિહીન દેહ ઉપાશ્રયની પાટ પર હતો. તેમના મુખ પર એક પરમ શાન્તિ, એક દિવ્ય પ્રસન્નતા અને જિનમાર્ગનું સ્વકાર્ય સાધી લીધાની એક પરમ સંતૃપ્તિ છવાયેલ હતી.
લગભગ સાડાદસ વાગે, ખૂબ જ ઉતાવળી ગતિએ સુરેન્દ્રનગરથી ડોકટરે વગેરે આવી પહોંચ્યા, પણ તે પહેલાં તે એ મહાન આત્મા શુદ્ધાત્મના સાગરમાં જઈ ભળવા યાત્રાએ નીકળી ચૂક્યો હતો. પાર્થિવ જગતમાં ઘેરા શોકની લાગણી છવાઈ ગઈ અનેક આંખે આંસુ વહાવી રહી, પરંતુ એ મહાપુરુષનું પ્રસન્ન મુખ જાણે કબીરના પેલા દોહાની યાદી અપાવી રહ્યું હતું?
___ जब आया था तू इस जगमें तब जग हंसा तू रोय
अब कर ऐसी करनी कि तू हँसे और जग रोय !” १ અને સાચે જ આ મહાપુરુષની વિદાયથી જગત રેઈ હતું અને પોતે જાણે હસી રહ્યા હતા, “જાણે હમણાં વાત કરશે તેવી જીવંત પ્રસન્નતા પિતાના ચહેરા પર ધારણ કરી રહ્યા હતા ! પણ ના... હવે એ મરમી મુખ કદી નહિ ઊઘડે... હવે એ ધીર ગંભીર વાણી કદી નહિ સંભળાય... હવે એ મસ્તીગાનમાં ઝૂલતું શરીર કદી નહિ ભળાય!!
ગામેગામ તારે છૂટયા, સંદેશા પહોંચ્યા, નજીક ને દૂરથી અનેક પ્રકારનાં સાધનથી આપ્તજન અને આમજનતા–સે બીજે અને ત્રીજે દિવસે આવી પહોંચ્યા. સાયલાની સૂકી ધરતીમાં ૮૮ વર્ષ પૂર્વે એક દિવસ પ્રગટીને જે નાની-શી સરવાણીએ જીવનના આનંદસાગર સુધીને પંથ કાપ્યું હતું અને પિતાના રસભર ભક્તિ ને કરુણાના પ્રવાહથી આ સૂકી ધરતીને ભીજાવી જેમણે ૧ વીર કંથારી.
