________________
૧૪૬
અંતે અસાત સાગર ભણી ...
વણવી ના શકીએ પ્રિય! એહ વિલાસને,, વિમેલાના એ છે સુંદર વાસ જો ચાંદ્રની ૧
....
પ્રાર્થના પૂરી થઈ અને પૂજ્ય મહારાશ્રીને બેચેની શરૂ થઈ. થાડીવાર પછી એટલે કે શત્રિના નવ વાગ્યા બાદ શ્વાસ ચઢયા. આજે શ્વાસના પ્રકાર જુદા હતા એ પેાતે પામી ગયા જ હતા. અંતે તેમણે પેાતાના અંતેવાસી સુશિષ્ય ચિત્તમુનિ(મુનિશ્રી ચુનીલાલજી મહારાજ)ને કહ્યું : “આજે શ્વાસની ગતિવિધિ સ્વ. નાગજી મહારાજના જેવી છે.” આ સાંભળી મુનિશ્રી ચુનીલાલજી મહારાજ ચેતી ગયા. સ્થાનિક ડૉકટરને અને પછી ગામના દેશી વૈદ્ય માલાલભાઈને પણ ખેલાવ્યા, યથાશક્ય ઉપાચારો શરૂ કર્યો. શ્વાસ ઘૂંટાતા હતા, છાતીમાં ગભરામણ વધતી જતી હતી. ઐકિસજનની અને નિષ્ણાત ડૅાકટરની જરૂર ઊભી થઈ. તુરત ટેક્સી દ્વારા એક સ્થાનિક ડૉકટર સુરેન્દ્રનગર ગયા. પરંતુ રવિવાર હેાવાથી, કમભાગ્યે જે ડાકટરની જરૂર હતી તે બહાર ગયેલા હૈાવાથી મળ્યા નહિ. તેમને શેાધવામાં થોડા સમય વીતી ગયે....
આ તરફ્ સાયલામાં પૂજ્ય મહારાજશ્રીની તખિયત ગંભીર સ્વરૂપ પકડવા લાગી. સ્થાનિક ડૉકટરો અને સંઘના આગેવાન ભાઈએ હાજર હતા. પડછાયાની જેમ દી કાળ સુધી અંતેવાસી બની સાથે રહેલા મુનિશ્રી ચુનિલાલજી મહારાજ તેમના એશિકે બેઠા હતા.
ઘડિયાળે દસના ટકોરા દીધા. સૈાના મનમાં ઉદ્વિગ્નતાભર્યા સન્નાટો છવાઈ રહ્યા. સવાદસ થયા. મહારની સ્તબ્ધતાની સાથે જ પૂજ્ય મહારાજશ્રીના શ્વાસ પણ ઘડીભર શાંત થઈ રહ્યા.... શાંત નિદ્રામાં પેાઢવા જઈ રહ્યા હોય તેવી નીરવતા હતી.... જાણે અંતરઊંડે ઊતરી તેએ પેલા શાંત, વિરાટ ને અજ્ઞાત એવા આન ચૈતન્યના સાગર ભણી વહેવા ન જઈ રહ્યા હાય! બહારથી શરીરે ૧ ‘પ્રાર્થનામંદિર’: પૃ. ૧૨૩.
