________________
૧૩૪
અભંગ; અલગ થયા મુજ થકી એને, ઉપજશે કેવલ નિય અંગ કે, ગૌતમ રે ગુણવંતા. ૬૭. અવસર જાણી જિનવરે, પુછીયા ગેયમ સ્વામ; દેહગ દુખીયા જીવને, આવી આપણુ કામ, દેવશર્મા બંભણે, જઈ બુઝ રે એણે ટુકડે ગામ કે. ગૌ૦ ૬૮. સાંભળી વયણ જિહંદનું, આણંદ અંગ ન માય; ગૌતમ બે કર જોડી, પ્રણમ્યા વીર જિનના પાય; પાંગર્યા પૂરવ પ્રીતથી, ચઉનાણી રે મનમાં નીરમાય છે. ગૌત્ર ૬૯. ગૌતમ ગુરૂ તિહાં આવીયા, વંદાવીએ તે વિપ્ર; ઉપદેશ અમૃત દીધલે, પીધલે તેણે ક્ષિપ્ર, ધસમસ કરતાં બંભણે, કમાડ વાગે રે થઈ વેદન વિપ્ર કે. ગૌ૦ ૭૦. ગૌતમ ગુરૂનાં વયણલાં, નવિ ધર્યા તેણે કાન; તે મરી તસ શિર કૃમિ થ, કામ
