________________
* ૧૨૯
માત્ર જેહ, તેહ પાત્ર ન કહીએ; દીધાનું પરભવ પુણ્ય ફલ, કાંઈ ન લહીયે; પાત્ર અપાત્ર વિચાર ભેદ, ભોલા નવિ લહેયે; પુણ્ય અર્થે તે અર્થ, આથ કુપાત્રે દેહયે. ૪૧. ઉપર ભૂમિ દુષ્ટ બીજ, તેહને ફલ કહીએ; અષ્ટમ સુપન વિચાર ઈમ, રાજા મન ગ્રહિએ; એહ. અનાગત સવિ સરૂપ, જાણી તિણે કાલે; દીક્ષા લીધી વિરપાસ, રાજા પુજ્યપાલે. ૪૨.
ઢાલ પાંચમી.
(રાગ ખેડી) ઈંદ્રભૂતિ અવસર લહી રે, પુછે કહો જિનરાય, સ્યું આગળ હવે હૈયે રે, તારણતરણ જહાજે રે. કહે જિન વીરજી. ૪૩. મુજ નિરવાણ સમય થકીરે, ત્રીઠું વરસે નવ માસ; માઠે તિહાં બેસશ્ય રે, પંચમ કાળા
