________________
( ઉપમિતિ ભવપ્રપંચા કથા
લાગશે તે માટે જમીનમાં દાટી દઈએ. વામદેવને તો આ જ જોઈતું હતું. એક ગુપ્ત સ્થળે રન દાટીને બંને જણા ઘર તરફ જવા છૂટા પડ્યા.
વામદેવને તે રત્ન કાઢી લેવાના વિચારમાં રાત્રે ઊંઘ પણ આવી નહિ. તેય મિત્રએ પ્રેરણા આપી કે ચિંતામણિ રત્ન તો તેણે લઈ જ લેવું જોઈએ. આવા અનેક વિચારો કરી તે પાછો ગયો. દાટેલું રત્ન કાઢી તેના જેટલા વજનનો પથરો કપડામાં વીંટાળી દીધો અને રન બીજે દાટી દીધું પછી ઘેર આવ્યો. તેયે તેને કાનમાં કહ્યું કે તેં ભૂલ કરી. રત્ન ઘેર લાવવાનું હતું. સવારે પાછો રત્ન લેવા જાય છે પણ ગભરાટમાં ને ગભરાટમાં પથરો વીંટાળેલો ખોદીને લઈ લે છે. તે પહેલાં વિમળકુમાર કંઈક કામથી તેને લેવા તેના ઘેર જાય છે. તે હોતો નથી એટલે તેની પાછળ પાછળ જાય છે. વામદેવ જ્યારે પાછો ફરતો હોય છે ત્યારે વિમળકુમાર સામો મળે છે. તે પૂછે છે કે અહીં કેમ આવ્યો છું ત્યારે માયાદેવી તથા અસત્યની મદદથી આડા અવળા જવાબો આપે છે.
વામદેવને થાય છે કે જરૂરથી વિમળકુમાર તેને જોઈ ગયો. લાગે છે. એટલે જ્યારે નજીકમાં ભગવાનના મંદિરમાં તેઓ દર્શન કરવા જાય છે ત્યારે વિમળકુમાર અંદર જાય છે અને વામદેવ નિર્જન રસ્તા પર નાસવા માંડે છે. હકીકતમાં તો અત્યારે થોડું પુણ્ય બાંધવાનો અવસર મળ્યો હતો પણ મહામોહના સૈન્યમાંથી આવેલા સ્ટેય અને માયાના લીધે તે પ્રાપ્ત થઈ શક્યો નહિ. વિમળકુમાર પવિત્ર આત્મા હતો. તેણે મંદિરમાં જઈને ખરા મનથી આદિનાથ ભગવાનની સ્તુતિ કરી. બહાર આવીને વામદેવને જોયો નહિ. તેણે ત્રણ દિવસ સુધી પોતાના માણસો પાસે શોધખોળ કરાવી. ત્રણ દિવસે તેના માણસો તેને લઈને આવે છે. સરળ હૃદયનો વિમલકુમાર વામદેવને પૂછે છે; કયાં હતો ? તેની આગળ અનેક જૂઠાણાં બોલે છે.
