________________
કહ્યું છે. (‘દોડત દોડત દોડત દોડિયો, જેતી મનની રે દોડ; પ્રેમ પ્રતીત વિચારો ટૂકડી, ગુરુગમ લેજો રે જોડ..) અને એટલે જ આપણને થાય કે હું તો આ રીતે દોડ્યો પણ નથી... તો પછી આ વાસ્તવ છે કે ભ્રમણા છે ? પરંતુ સ્પષ્ટ પ્રતીતિ મળે. લાગે કે પ્રભુ વરસી જ રહ્યા છે. આપણને પ્રભુએ અપવાદ રૂપ ગણ્યા છે. આપણે ‘એ’ના જ છીએ ને ! ‘થોડું લખ્યું ઝાઝું કરી માનજો...' એમ પ્રીતિ-વ્યવહારમાં લખાતું હોય છે. પ્રભુએ સાચમાચ આપણી રજ જેવી સાધનાને મેરુ સમાન લેખી.
સાધના...
પ્રભુની હૂંફાળી આંગળી પકડીને થતી યાત્રા... અને માટે જ આરામદાયક યાત્રા... શ્રમમુક્ત યાત્રા.
‘નહિ મગ શ્રમ, ભ્રમ, દુ:ખ મન મોરે...'
યાત્રા પ્રભુ સાથેની. યાત્રા ગુરુદેવ સાથેની... ભ્રમણાનો અવકાશ જ ક્યાં રહ્યો ?
ગુરુની આ કરુણા તો જુઓ કે તેઓ સાધનાના શિખરેથી નીચે ઊતરે છે, તલાટીએ આવે છે અને આપણને લઈને ઉપર ચઢે છે.
સવાલ એ થાય કે ગુરુની આ વ્યાપિની કરુણા - જે આજે આપણને ઉપર ચઢાવી રહી છે - પહેલાં આપણા હાથ થામવા કેમ નહોતી આવી?
=
સદ્ગુરુ તો તૈયાર જ હતા. આપણે ક્યાં તૈયાર હતા ?
સંત કબીરની એક પંક્તિ છે : ‘ગુરુ કૃપાલ કૃપા જબ કિન્હી, હિરદે કમલ વિકાસા; ભાગા ભય, દોં દિશિ જાગા...' કૃપાળુ ગુરુએ જ્યારે કૃપા
સમાધિ શતક
|
૪
