________________
મુનિરાજ ધ્રૂજી ગયા. રડી પડ્યા. ‘ગુરુદેવ ! મને બીજું કોઈ પ્રાયશ્ચિત્ત ન આપી શકો આપ ? ગુરુદેવ ! મારી અશુદ્ધિને દૂર કરવાનું આ તો અમોઘ સાધન છે. આપનાં વસ્ત્રોને સ્પર્શે છું, ત્યારે તેમાંથી નીકળતાં આંદોલનો મારી અશુદ્ધિને ખંખેરી નાખે છે. ગુરુદેવ ! કૃપા કરો !
સિદ્ધયોગીનાં વસ્ત્રનાં આંદોલનોમાં આટલી તાકાત ! એમના શરીરમાંથી નીકળતાં આંદોલનો તો કેવાં સશક્ત હોય !
એક સિદ્ધયોગી, એક યોગનો પ્રારંભ કરનાર સાધક. આ કડી બેઉના ભીતરની સમૃદ્ધિની વાતો કરે છે. પહેલાં યોગારંભીના અન્તસ્તર પર કૅમેરા ફેરવાયો છે : ‘યોગારંભીકું અસુખ અંતર, બાહિર સુખ...’
કડીના આ પૂર્વાર્ધના બે અર્થો થઈ શકે.
પહેલો સંદર્ભ એ રીતે ખૂલે કે સંસાર અભ્યસ્ત છે, સાધના અનભ્યસ્ત છે. તો, સાધનાના માર્ગે પગ મુકાય પણ ખરો, ચલાય પણ ખરું અને લડખડી પણ જવાશે. ત્યારે એમ પણ લાગે કે આપણા માટે આ અઘરું છે. જેમ કે મનની સ્થિરતાનો અભ્યાસ કરવાનો હોય. અભ્યાસમાં બેસાય અને થોડી જ વારમાં ખ્યાલ આવે કે મન તો ક્યાંય દૂર-દૂર જતું રહ્યું છે.
હવે ?
ફરી પકડી લાવો મનને. ફરી એ છટકે. ‘પુનરપિ બ્રહામ્, પુનરપિ વર્નિમનમ્'. મન અનવરત ચાલ્યા કરે. સાધક થાકે. અહીં એને સાધના અઘરી લાગે. આ એક સંદર્ભ.
બીજો સંદર્ભ થોડા આગળ ગયેલ સાધકનો છે. એને ભીતર પીડા એટલા માટે થાય છે કે ઓહ ! આટલી સરળ સાધના પદ્ધતિ હતી અને પોતે એને
સમાધિ શતક
|
૧૦
