________________
૪૫
ને? છતાં આટલાથી ચેતે. પિતાની ભૂલનું ભાન થાય. તે જરૂર ‘સુભગ બને. એમાં લવલેશ શંકા નહિ. કરે તેવું પામે, વાવે તેવું લણે. એ સામાન્ય વ્યવહારની વાત છે.
સારું કાર્ય કરે તેવું સારું થાય. પણ સારું શું ? હિતકર શું ? મંગલ શું? આ પ્રશ્ન કેટલા સજજનને ઉઠે ? સારાનું ફળ સારૂ પણ તે કેટલા કાળ માટે? અને પછી શું? સદાએ સારૂ જ આત્માના હાથે થવાનું જ ? અને ન થાય તે મેટાનું ફળ બેઠું પણ ઉભું જ ને? તે પછી સદાને માટે “મંગલ” બની રહેવાની ખાત્રી નહિ જ ને ? તે સદા “મંગલ” બની રહે તે ઉપાય કે માર્ગ ખરો કે નહિ ?
આર્યાવર્તની આર્ય ભૂમિ પર થઈ ગયેલા સંતમહંત, ઋષિ પરમર્ષિઓ, અને તેથી આગળ વધીને તે સર્વના આધારભૂત સર્વવિદ વીતરાગ પરમાત્માએ “સદા મંગલ” ને પરમેચ્ચ રાહ બતાવી જ ગયા છે. રાહની શોધમાં હોય તેને માટે, રાહ પર ચાલવાની તમન્ના હોય તેને માટે, માર્ગ સાદે સરળ અને આટીઘુંટી વિનાને પણ સમજ ધીરજ ને માગતે. ધીરવીર અને ગંભીર માટે. બે દુ ચાર જે. આંક અને અક્ષર જ્ઞાનને શ્રધ્ધા જે.
આત્મા અસલમાં “મંગલમય છે, “અપમંગળ એની સાથે અસલથી લાગેલ છે. સુવર્ણ સાથે માટીની જેમ. માટી દૂર થઈ શકે છે. સુવર્ણ સુવર્ણ રૂપમાં શેભી શકે છે. કેમિકલ પ્રયોગ કરવો જ પડે. “શુદ્ધિની ક્રિયા અતિ આવશ્યક. “મંગલ અપમંગલમ્ સુખદુઃખ, સૌભાગ્ય, દો.
