________________
૪૦ નથી ફર્યો પણ હૈયા શૂન્ય યા જૂના બન્યા છે. વિનાશક ચીજો અને પદ્ધતિઓને “જમાનાના ઓઠા નીચે અપનાવી લીધી. દેહ દુર્બલ બન્યા. છાતીમાં જેમ નહિ. મનની સાચી વિચાર શક્તિ માંદી પડી. હાથ પગ ઢીલા. મહે
તથી કાયર. ખુરશી ટેબલ અને ૬ કલાકના કામની શે. ઉગમણે બુમ પડે અને આથમણે નાશે. પ્રજાના સૂર-દૂર-ઉર નિસ્તેજ બની ગયા. રાતદિવસ ખાવાપીવાની ચિંતામાં જ બળ્યા જલ્યા. કેઈને પેટની ભૂખ તે કેઈને પટારાની મહાભૂખ. સત્તા ભૂખનું તે સાક્ષાત્, પ્રદર્શન. ધર્મ ઘટે ધન જાય. સંપત્તિને સાહ્યબી. દેવાને પાર નહિ અને મેવાનું નામ નહિં. કહે છે ૬૦ અબજનું અજબ દેવું !
આતે માત્ર સામાન્ય રૂપરેખા. બાકી શું બની ગયું અને શું બની રહ્યું છે આલેખતા કલમ કંપે. હૈયું ધ્રુજે. શું થશે આ બનશેની તે કલ્પના જ શી ? સઘળું પ્રાયઃ અવળું હોવા છતાં, ભારત વર્ષ સંસ્કાર ભૂમિ છે. અણુ અણુમાં પરમાત્માને પવિત્ર સાદ છૂપાએલ છે. સંતમહંતની મીઠી પ્રશાંત વાણીના પરમાણુઓ પથરાએલા છે. તેને પકડવાના પ્રયોગો પણ ગતિમાન છે, સફળ થાય કે ન થાય. પણ સર્વને શાંતિ આપે એવા વિશ્વને સર્વ શ્રેષ્ઠ દોરવણી આપે તેવા પ્રબળ સાધને આજે છે છે ને છે. તદ્દન નિર્મળ ને નિષ્પક્ષપાતી.
માનવ સૌંદર્યને નિહાળતા આવડે, તે જ એ સાધનને પામે. માનવનું શરીર ભલે અશુચિથી ભરેલું હોય. મહીં બેઠેલે આત્મા અતિ તેજસ્વી છે. દૃષ્ટા છે. સર્વ જ્ઞાનમય
