________________
૧પ પરમાત્માના ઉત્કૃષ્ટ દેવાલયનું સર્જન. આત્મ આલ્હાદક કુદરતના ખેળે ઉભા કરાએલા પવિત્ર કલ્યાણકર તીર્થો એ તે છે મોક્ષમાર્ગની દીવાદાંડી.
આવી એકાદ દીવાદાંડી પર કલ્યાણ કાજે ખડી કરવાની ભાવના પ્રયાણ કરતા નેમચંદ શેઠના હૈયામાં રમી રહી છે. વનગરનું પાદર આવ્યું. પુષ્યને પ્રકાશ જોરદાર ફેલાતે લાગે. ખૂદ રાજ્ય તરફથી શોભા યાત્રા સામી આવી, સીધા રાજદરબારમાં, પિતાના નગરની નામોશની સર્વત્ર ફેલાવનારનું સન્માન તાંબુલદાનથી રાજાએ કર્યું નગર શેઠની પદવી આપી. પણ આ હૈયું કેઈ જુદા જ ઉન્નત વિચારમાં રમી રહ્યું હતું. કયે હશે એ આત્મરંગ!
રંગીલે આત્મા એજ, હવેલી પણ એજ, અને પેઢી પણ એજ. પણ પુણ્યની ફેરમ કુદકે ભુસકે વધવા લાગી. આગ લાગી હતી વખારને. કાટમાળ ખસેડાયે જમીન સાફ થઈ. મહેતાજી ત્યાંને પરદેશથી પાછા ફર્યો. હેવાલ જાણી મુછમાં મકવા લાગે. ભલે વખારે બળી. મારા શેઠને માલ ભૈયરામાં અનામત નિર્ભય છે. બજાર આસ્માને છે. તક સારી છે. માલ વેએ ચેખા ચૌદ લાખ રોકડ લઈ શેઠના ચરણમાં વધામણી. દેવમંદિરને પાયે નખાઈ ગયે હતે. સંગેમરમરને આરસ ઢગલે સ્વચ્છ આકાશની કલ્પના આપતે હતે. કારીગરીના ટાંકણાના ટંકારે ટંકારે શેઠ અને શેઠનું કુટુંબ કર્મનિર્જરા સાધી રહ્યું હતું.
એક શુભ દિવસે શેઠને પુણ્યને પર જોવાનું મન થયું એજ સફેદ દાઢી એ જ પુનમની ચાંદની રાત. બન્ને
