________________
૧૩ ચાલે ચાલે બીજા બા પાસે લઈ જઈએ. જમવા બેસાડી દઈએ, નયના આ સુખદ પ્રસંગ નીરખી રહેલ છે. ત્યાં તે વિમળાના કાને શબે પડયા, “બહાર આવે છે. બા, બા, અમારા દાદા આવ્યા છે. કંઈ જતા રહ્યાતા. અમને રેજ એમને ત્યાં લઈ જતા. બહુ મઝા પડતી.”
સંધ્યા વતી આવશ્યક ક્યિા ઉલ્લાસ પૂર્વક થઈ. ધર્મકથા પરિષદ બેઠવાઈ ગઈ. નેમચંદ શેઠની મુખવીણા વાગવા લાગી. આત્મા, સંસાર,કર્મ, ધર્મનું સ્વરૂપ, કર્મની કઠી
ઈ, ધમનું અપૂર્વ બળ, આત્માની અર્ધગતિ, પ્રગતિ અને ઉન્નતિના સુરે ફેલાવા માંડયા. બેઠેલાનાં હૈયા ડેલવા લાગ્યાં દુનિયા ઘડીભર ભૂલાઈ ગઈ. સૌ નિઃસ્વાર્થ પ્રેમના ઝૂલે ઝૂલવા માંડ્યા. ત્યાં જિનેશ્વરદેવની ભક્તિને વિષય આવ્યું. શેઠ થંભ્યા, “મુનિમજી, અનુકંપાદાન સહ અઠ્ઠાઈ મોત્સવ માણેકચંદ શેઠના નામથી શરૂ કરશું ને? આઠ દિવસની નકારસી-સાધર્મિક વાત્સલ્ય અને છેલ્લે દિવસે ધુમાડાબંધ નગર જમણ. મુનીમનું હૈયું નાચી ઉડ્યું. અનુમેહના સુર નીકળે. ધન્ય વાણી ! ધન્ય વિચાર! ધન્ય પુણ્યની ચઢતી કળા !
પ્રભાત ઉગ્યું. શરણાઈને સૂર સાથે વાજી2 વાગવા લાગ્યા. દેવડીએ અનુકંપા દાન શરૂ થયું. નગર સારામાં થાળી ઢેલ પિટાયા. જનગણ દર્શનઘેલા બન્યું. દેવાધિદેવના અને બન્ને શેઠીયાના. સાથે મહાપ્રામાણિક કૃતજ્ઞ મુનીમના પણ. ચૌદ લાખમાંથી ચાંઉ કરવાની ઈચ્છા પણ ન જન્મી! ધન્ય એની જનનીને. ચોરે ને ચૌટે એક જ વાત. શું કુટુંબ ! શે વ્યવહાર? શું ઉદારતા ! ધર્મ તે
