________________
૫૪ “અંધશ્રધ્ધાર કરવામાં આનંદ આવે છે. જેને પાય નથી, જેમાં ગુલબાંગોને પાર નથી, એવી દુનિયાભરને બનાવતી બાબતમાં વગર જેએ, જાત અનુભવ કર્યા સિવાય માત્ર છાપા કે માસિકની બેલબાલાથી, પુરેપુરી શ્રધ્ધા ધરાવવી અને ત્રિકાળ જ્ઞાનીઓએ કથેલા, નિઃસ્વાર્થ મહાત્માઓએ સ્વક્ષપશમ પ્રતાપે સંગ્રહીત કરી આપણા સુધી પહોંચાડેલ, તેના માર્ગને સ્પષ્ટ કરતા અનેકવિધ સુવિશ્વસનીય સાહિત્યથી ભરેલા શાસ્ત્રોને, “ભિન્ન ભિન્ન વ્યકિતઓ (એ) તે તે કાળમાં સાંભળેલી વાતોનો જ સંગ્રહ કહ્યો, તે કઈ કેટિની અંધશ્રધ્ધાને અંધાપર
કહેવાતા “પ્રત્યક્ષ સત્ય સત્ય છે કે નર્યા જુઠાણું અને તરકીબ છે એ અવસરે વિચારવું જ જોઇશે, પણ ભગવંત મહાવીરદેવ સર્વજ્ઞ-સર્વદર્શી હતા એમ તે “
દિવ્ય દીપ” માસિક, અંક ૮ વર્ષ ૬ ના લેખક માને છે કે નહિ? પંચાંગી પ્રમાણિત સત્યને સત્ય તરીકે ઓળખે છે કે નહિ? જે મહાશાસનને “ગણવેશ ધારીને ફરે છે તે મહાશાસનને પે તે વફાદારી પૂર્વક માને છે કે નહિં? સર્વજ્ઞા શાસનમાં એ કે હિતસાધક વિષય બાકી રહે છે કે જેની ઉંડી–સ્પષ્ટ અને સુવિસ્તૃત છણાવટ પૂર્વ પુરુષોએ ન કરી હોય ?
કે પછી વર્ષો પૂર્વે તમસ્તરણના લેખ દ્વારા ચૌદ પૂર્વધારી આરાધ્ધપાદ શ્રીમદ્ ભદ્રબાહુ સ્વામી પછીના સઘળા આચાર્યોને બેહુદા ચિત્રી, પિતાનું પાંડિત્ય એક આત્માએ પ્રકાણ્યું હતું, તેનું આ પુનરાવર્તન તે નથી થઈ રહ્યું ને! તે જ વખતે જૈન શાસનના બે મહા પુરૂ
એ “સત્યના સમર્પણ” માટે પિતાની પવિત્ર કલમદ્વારા
