________________
૨૪૦ વેરાએલી છે. પણ આચાર પાલન અભરાઈએ મૂકાયું છે. ઉપરથી તેની ઠેકડી ઉડાવાય છે. સારા એવા જુના સંસ્કાર પણ “જુનવાણીને નામે લુપ્તપ્રાય થતા જાય છે. ઉંધુ બધું જ શીખવાય છે. વેગ પામતું જાય છે. “એજ્યુકેશનને સીવીલાઈઝેશનના સુંવાળા શબ્દોથી આવકારાય છે. પોષાય છે. આવી તદ્દન વિષમ વિકટ પરિસ્થિતિમાં બધા જ અને ખાસ કરીને યુવાન વર્ગ વ્યાખ્યાન આદિમાં આવે, સાંભળે અને ગ્રહણ કરે, એ પહેલા તે મોટે ભાગે અસંભવિત. આવનારને સુહુ શુધ્ધ માલ જ મળી જાય તેથી પણ વધુ અસંભવિત. કારણ કે ચૌદ કેરેટ અને ઇમીટેશન વધતું જાય છે.
માટે જ સંસ્કૃતિના સુવિહિત રક્ષક પૂ. મુનિવરે સુશ્રધ્ધાળુ ભક્તજનેએ સાબદા બની અનેકવિધ પણ એક લક્ષી જનાઓ દ્વારા ધ્યેયને પહોંચવા કટિબધ્ધ બનવું જાઈશે. આ માટે સમર્થ ગીતાર્થ પૂ. આચાર્યો આદિ પાસે પછી ભલે તે અલ્પ સંખ્યા હોય, વિનીત ભાવે પહોંચી જવું જોઈએ. તેઓશ્રીની રાહબરી નીચે, માર્ગનું તેના રક્ષણનું ને બાળ યુવાન વૃધ, આત્મામાં તેનું ખામેશથી સિંચન કરવાનું, પ્રશાંત શૈલીનું જ્ઞાન, ગ્રહણ કરવું જ પડશે. અને સાચા પૂ. ગીતાર્થો આ કાર્ય માટે હંમેશા તનમનથી અપ્રમત્ત તત્પર હોય છે. હા જરૂર પડે ચકાસણી કરે પણ ખરા. ઉંચી મિલકતના વિતરણમાં, , એગ્યતાની ચકાસણી એ પણ એમની અનિવાર્ય ફરજ કેમ નકારી શકાય?
આ જ્ઞાનને પ્રકાશ શ્રાધવર્ગમાં અનેક રીતે સાધુ મર્યાદામાં રહી પાથરી શકે છે. અને તે માટે વિહારકાળના
