________________
શરીર અને આત્માએ વિકસતા જાય છે. ઉમ્મર છે અને ૭. વિનય તે જીવતે જગતે દેખાય. સાંજ સવાર બને મા બઢપને પગે પડે. બેલ મઠે મધુરે. ચાહ રાજહંસની. પગલી ઉપાડે ને કંકુને ભાસ થાય. બેલે ને જાણે મેગરાના કુલ ખરે. સાચા ધમના કુટુંબનું સરકાર જીવનદેખે તેન આનંદને પાર નહિ.
સમયના વહેણ નદીના નીરની જેમ વહેતા રહે છે. કાળચક્રના ચવા અજબ ગજબના છે. કુદરતનું ગણિત કમસત્તાને અવગણતું નથી. પુણ્ય-પાપના શુષ્ક તને પરકીય ગણતું નથી. પુય પહોંચે ત્યાં સુધી સુખ અને શાંતિ. પાપના ઉદયમાં દુઃખના ઢેર. શાણે આત્મા માનસિક શાંતિ રાખે એ અપવાદ. પુય એટલે પૂર્વજન્મની સારી કરણી. પાપ એટલે ગત જન્મની બુરી કારવાઈ. આના ફળ તે મળે જ મળે. કેઈ છટકી શકે નહિં. | નેમચંદ શેઠ પેઢી પર બેઠા છે. શ્વાસભર્યો ઘોડેસ્વાર ઉતર્યો. પરસેવાથી રેબઝેબ. મારતે છેડે આવેલ. મેં પર ગ્લાનિ પુરી. શેઠજી! અંદરના રૂમમાં પધારે વાત કરતા જીભ ઉપડતી નથી. આંખમાં આંસુ આવી જાય છે. શેઠ શાંતિથી પૂછે છે. મહેતાજી છે શું? શેઠ સાહેબ! ગજબ થઈ ગયે. સાતે વહાણ સાત લાખના માલ કરીયાણા ભરેલા. સાગરનેતળીયે. શેઠના મેં પરની રેખા ફરતી નથી. એજ શાન સ્વર સંભળાય છે. ચિંતા કરે નહિ, હવેલીએ જાવ. સ્નાનાદિ કરી તૈયાર થાવ. મારી સાથે જમવાનું છે. મહેતાજી મંદગતિએ જાય છે. એનું માથું કામ કરતું નથી.
