________________
૧૬૨ અશિના કાંઈક ઉદયે બંગલા બાંધી બહાર રહેલાની અમે ટુડેન્ટી તે જ રેકડા માંગે. કયાંથી લાવે ? અને ન લાવે તે બંગલાવાળા તરીકેની પિઝીશન કેમ સચવાય ? ખાનગી લેન આપે. સરકારી લેન ભરપાઈ કરે. ભયંકર કેકચરી મોંઘવારીના સન્માન કરે. અને માંદગીમાં હૈયાબાબું ખર્ચાળ ટ્રીટમેન્ટ આપે. પછી પિઝીશનને કેવી રીતે , પંપાળે ! અને આ બધી દુગ્ધામાં પેલે “સર્વરક્ષક ધર્મ અને તેને નિમકહલાલ દૂત. “પુણ્ય મિત્ર તે તે સાંભળે જ ક્યાંથી? ભારે કરી મૂકી છે આજના નવ્ય ઘડવૈયાઓએ! કે પાછળ કઈ જાળ બીછાવેલી છે તે તે જ્ઞાની જાણે.
આ વળી કઈ બ્યુગલ વગાહતે બાળક આવી રહ્યો છે. દેખાય છે સુકલકડી પણ ભારે ચપળ, જાણે હરણિયાની ગતિ. એની વાચા તે સાંભળો. મારું નામ છે “રસત્યાગ મારે સાથી બને એને બેડે પાર. ભલેને ચીને અભાવ હોય. ભલેને તેલ “સંગ્રહખોરીમાં દટાઈ જાય ભલેને “ડોલર” બીહામણા હુંડીયામણમાં હડસેલાઈ જાય. ખાંડ ખવાઈ જાય. ગેળ દારૂમાં ફેરવાઈ જવા દે ! “ધી” ભારતમાંથી નામશેષ કરી નંખાય, દુધની ઓછપ વર્તાય અને ડેરીમાં સર્વ ચુસાઈ જાય, મીઠાઈ ભાવ ચાર આને શેરના બદલે ચારરૂપીયા થયા. તેમાં બંદાને શું? આપણે તે ફાવટમાં જ છીએ.
પેલા વિશાળકાય સર્વકલ્યાણકર જૈન ધર્મના મહાત્માઓ અને તેમના ઉપાસકે મને સારી રીતે ઓળખે છે. અરે મારૂં ભારે સન્માન કરે છે અને મસ્ત બની સાધ્વીવર્ગ અને ઉપાસિકાએ કમાલ રીતે મને સમાલે છે. છેલા દશકામાં તે મારી કીર્તિ વ્યાપક બનાવી દીધી છે.
