________________
૧૫૪ કાળમાં દેઢેક માસ રાત્રિ ભેજનને સદંતર ત્યાગ. સવા૨માં નાનામાં નાની આપણ નેકારશી અને તે તે વળી કેવી! તામલી તાપસના સાઈઠ હજાર વર્ષના તપ કરતા પણ ચઢે તેવી ગજબ છે ને આ વાત, મહાશાસનમાં બધી આવી જ અજબ-ગજબની વાતે ભરી છે ! જાણવી છે? દર્શન પૂજા, ભાવના શાંત ચિત્તે કરવા. ધકમક, ધમાલ કે ધાંધલથી આઘા રહેવું. સર્વ યાત્રિક સાથે મીઠાશથી બેલવું. અસત્ય કે માયાથી બોલવું જ નહિ, આ તે સરળ અને ખર્ચ વિનાની મઝેની વાત. જે તીર્થ નજદીક આવતું હોય તેને પૂર્વ ઈતિહાસ જાણવા પ્રયાસ કરો. શકિત હોય તે તનમન ધન અને ટાઈમનો ભેગ. અતિ સેવાભાવ ખીલવવે. સેવા તે આજે યુવાનનું વ્રત ગણાય છે ને ? પણ પ્રભુ શ્રીએ યાવચ્ચ ગુણને અપ્રતિપાતિ સાધુ મહાત્માઓ માટે પણ કહ્યો જ છે. સુમધુર કંઠે ગવાતા ભાવનાવાહી સ્તવન–સઝાયે ચાલુ ટેને પણ ગુંજ્યા જ કરે ને? ગપ્પા મારવાની ટેવ તે એકદમ ન ટળી જાય. પણ ગપ્પામાં હાય, મહાસતી અને પુણ્યાત્માઓની તારક પુણ્ય કથાઓ. એમાંથી મળે દઢતા-વીરતા અને શ્રદ્ધાને સુપુંજ. નફા વિનાની નાની વાત નહિ નફા વિનાને વેપાર નહિ - વણિક પ્રાયઃ ખોટને વેપાર કરે નહિ. ખોટ જાય તે હૈયું બળીને ખાખ થાય. પાંચસો ખર્ચ ને પુણ્ય-ભાથું બાંધ્યા વિના પાછો આવે? ભગવાનને પિતાના બનાવ્યા વિના ઘરમાં પેસે ? મેજ, વિલાસ, રમત-ગમત, પાનગંજીફા, ટીખળ-તેફાન, શેત્રુંજ-સંગઠીથી પાપને પુંજ એકઠો કરે? પાંચસે સાતસાનું પાણી અને ઉપરથી ખોટની
