________________
૧૫૦
તીથ એટલે તરીને ઠામ કરવાના આરા, તીથ શ્રી તીકરે સ્થાપ્યું. સર્વાંન-સ`દશી પ્રભુશ્રીએ સ્થાપ્યું. વીતરાગ પ્રભુશ્રી એટલે રાગદ્વેષ અને મેહથી તદ્ન અલગા, ન કાઇના પર ખુશ થાય ન નાખુશ. અને તારે બધા ભવ્યાત્માઓને.
કમાલ છે ને વાત? વીતરાગ અને તારક. ખરેખર વીતરાગ જ તારક મની શકે, વીતરાગ જ સવ જાતના સુખના દેનારા બની શકે, અહિંયા જ ખૂબી છે. તારકના તીની. તીની મહત્તા તારવામાં રહેલી છે અને યાત્રાની મહત્તા તરવામાં રહેલી છે.
તરવાનું મન કેને થાય ! ડૂબતા હૈાય, ભયભીત હાય, અચવુ હોય તેને જ તરવાનું –પાર ઉતરવાનું મન થાય ને? આટલીજ વાત હૈચે બેસી જાય તે તે તીથ યાત્રા' આત્માન કલ્યાણ માટે અનેરૂં સાધન બની જ જાય.
અનાદિ કાળથી આત્મા સસારમાં જન્મ-મરણના કારમા ભયંકર દુઃખા ભોગવી રહ્યો છે. માતાના ગર્ભોમાં આવે ત્યારથી મરણ સુધીના સુખી માણસના દુ:ખાનુ લીસ્ટ કરવામાં આવે તે પણ હૈયું કાંપી ઉં. શરીર ધ્રુજી ઉઠે, પણ એ લીસ્ટ તરફ ધ્યાન કયાં જાય છે ?
જે આત્માને આ દુ:ખાથી છુટવાનું મન થાય, તેને માટે ભગવતે તીથ મા મતાવેલ જ છે, અને તે માના એક પ્રખળ સાધન તરીકે તીયાત્રા' ના ઠામ ઠામ ગુણુ ગવાય છે. ધૃતરા પણ તી યાત્રાને સારૂં મહત્ત્વ આપે છે. તે જન્મે જૈન કુળાચારે પણ જૈન કૈમ મહત્વ ન આપે? તેમાંએ સંસારના સ્વરૂપના જાણુ આત્મા એ તેા તારક તીથ દેખે અને હૈયું નાચી ઉઠે. નાચી ઉઠે એના તનમદન અને આત્મા,
