________________
૧૧૮ હિરવિજયસૂરીશ્વર પછીના લાંબા કાળે આવા સમર્થ ગચ્છાધિપતિ ભારત વર્ષ પામી શકયું છે.
તેઓશ્રીની એક લાક્ષણિક શૈલી હતી. જે કઈ આત્મા પાસે આવે તેને એક ઉત્તમ પ્રેરણા. “હવે તારે કયારે નીકળવું છે?” “જે સંસાર છોડી સાધુ થયા વિના કલ્યાણ નથી.” સંપૂર્ણ અને મૌલિક તત્વ સાદી સીધી ભાષામાં. ખૂબી તે એ કે બાલ યુવાન વૃદ્ધ સર્વને ઘડીભર વાત હૈયા સેંસરી ઉતરી જતી. અને તેમાંથી કંક આત્માને ઉંડી કાયમી અસર થઈ. સાધુપણું સ્વીકાર્યું. રૂડી રીતે પાળે છે. અનેક મહાન મહાત્માઓ તૈયાર થયા.
લગભગ પિણે આત્માઓ સંયમ લેતા લેતા રહી ગએલા તે તે લેખકે નિહાળ્યા. બે વર્ષના ગાળામાં મહર્ષિને વંદન કરવા આવેલા કહે પણ ખરા “જે આ પૂરી ભાવના ને રહી ગયે” “મુડી ને વ્યાજ બન્ને બાકી રહ્યાં છે.” ખરેખર આ પણ એક વિશિષ્ટ કળા હતી, આત્માને જાગૃત બનાવી રાખવાની.
આ બધું કેમ બનતું ? આંખમાં ધર્મ-અમી હતું. બુદ્ધિ તારવાની હતી. હૈયું વાત્સલ્યથી ઉભરાતું હતું. ફટાટોપ બીલકૂલ નહિ. સાદાઈની સંયમમૂર્તિ દેખાવ કે દબદબાનું નામ નહિ. કરૂણાને ધધ. સૂર સદા સાવચેતીને. સ્વયં સાવધાન.
શિષ્યવર્ગ સદા આકષએલે સાથી રહેતે ? બાળભાવે નિજની ક્ષતિઓ ખુલ્લી કેમ કરત? જ્યાં હોય ત્યાંથી ભક્તિભાવ જ કેમ બતાવત? ડુંટીના આશિર્વાદ મેળવવા કેમ ઝંખ્યા કરતે? નિર્મળ ચારિત્ર્યના પ્રેરક-બેવક અને
