________________
૧૦૬
જ્યાત તે કયાંએ બુઝાઈ ગઇ. દુનિયા અથડાતી કુટાતી ખની ગઇ. જમાનાના જેટલા ઝેર હતા તે બધા ફેલાતાં ગયાં અને ભારતભરમાં દુ:ખની આંધી અને ડમરી દિન-પ્રતિદિન જીજીઆ રૂપમાં જોર પકડતી જ ગઇ.
બીજી બાજુ સપૂર્ણ સુખ પ્રાપ્તિના ઉચ્ચ તાત્વિક મા પણ તેવી જ રીતે ઘેરાતા ગયા. જૈન ધમ એ એક સાથી ય માગ છે. અમૂકના જ એ ધર્મ એમ નથી, તેના સિધ્ધાન્તા સજન કલ્યાણકર છે. પાતપોતાની કક્ષામાં રહી પ્રેપર પ્રેસેસથી, વિધિમા ને વફાદાર રહી, સૌ કોઈ એને મહાન અદ્ભૂત લાભ ઉડાવી
શકે છે.
જૈનધમ એ વાડા નથી, પણ ધારાસભાના બંધારણની જેમ બંધારણીય ઉચ્ચ કેટિના આજ્ઞામ છે. એના કાયદા અક્ર. એના ખાયલેઝ દ્રવ્ય ક્ષેત્ર-કાળ-ભાવને અનુસરી સાધક રીતે ફરી શકે. પણ મૂળ સિધ્ધાંત સ્વચ્છ અને અડગ, સકાળે સર્વના કલ્યાણસાધક નિયમમાં ફેરફાર કરવાના વિચાર એ જ અવળી મિત.
અવળી અને વિભ્રમ કહેા, માયા કે અજ્ઞાન કહેા, માહ કે મિથ્યાત્વ કહેા. પણ એ તારકને મારક માને છે. વિધાતકને સાધક માને છે. અને પાતને અને પરને માટે દુઃખના ડુંગર ઉભા કરે છે. વિશ્વને વિરાટ સત્યમાંથી ઉડા વમળમાં નાખી દે છે.
કુદરતના કાનૂન એક સરખી ગતિથી વહ્યા કરે છે. તે અનાદિત પ્રવાહને શુધ્ધ, સ્પષ્ટ અને સ્વચ્છ રૂપમાં જૈનધમ રજુ કરે છે. તે સમજાવવા વિવિધ ભૂમિકાએ ખડી કરે
