________________
૧૪
મસ આજ છે. આજના વિશાળ-વિશદ પ્રતિઘેષને આપતા અતિ જરૂરી ‘સુઘાષા' નાદ. ઇંદ્રો છે અને હરણે ગમેષી પણ છે જ. નથી માત્ર આત્માની તિવ્ર ડામન્નાશાસનદેવ સૌમાં તે જાગ્રત કરી એજ અભિલાષા.
જ્યાત ઉદ્યોત–પ્રકાશ અને છાયા
પરમકૃપાળુ પરમાત્માના મહાસામ્રાજ્યમાં એક અટલ અફર કાયદો છે. સામ્રાજ્યની મર્યાદામાં રહેનાર હરકે પ્રાણી સુખને અનુભવ કરે છે. સુખ સાંસારિક અને આત્મિક એમ એ કક્ષામાં મૂકી શકાય. પ્રાણી માત્રના સ્વભાવ સુખની ઈચ્છા છે. સુખને માટે તલસતે જીવ પ્રયત્ન કરે જ. પ્રયત્ન કેાને કેટલા ફળે એ જુદી વાત છે.
સુખના ઈચ્છુ આત્મા સહારા માટે કાઇ શ્વિરી તત્ત્વને પકડી લે છે, તેમાં તેને શ્રા હૈાય છે. કાર્ય સફળ થતાં શ્રધ્ધા વધી જાય છે. એ દૈવી તત્વને કાઇ ઇશ્વર પરમાત્મા વિશ્વવિધાતા તરીકે એળખે છે.
આ એક રૂઢ માન્યતા પાછળ આ સસ્કૃતિ કામ કરી રહી છે. દેવતત્ત્વ પ્રત્યેની લેાહીમાં ઉતરી આવેલી શ્રધ્ધાની આ નિશાની છે. માટે જ શ્રધ્ધા એ ાત છે, શ્રધ્ધા એ સવ્યાપક છે. શ્રષા છે કે, ઘર નથી જ પડી જવાનું
