________________
નહિ, મનથી પણ નહિ, વચનથી પણ નહિ, કાયાથી પણ નહિ, તે જ પ્રમાણે જુઠ-ચેરી-અબ્રહ્મ અને સંગ્રહખોરીને તે જ ત્યાગ. ક્યાં સુધી ? આ દેહ છે શ્વાસોશ્વાસ લે ત્યાં સુધી અખંડ. આ કાળની મનસ્વી માનુની પણ કમાલ કરે છે ને !
એને જન્મ અજાયબ સ્થાનમાં. શ્રાવકકુળ એટલે વિશ્વશ્રેષ્ઠ સંસ્કારભૂમિ. પુણ્યદયને પ્રથમ પરચે. એને ઉછેર પણ આશ્ચર્યકારી. આર્યમાતા દીકરીને કેડે કે આંગળીએ દેવ ગૃહે લઈ જાય. મસ્તક ભૂમિને સ્પર્શાવે. ઘંટનાદ કરાવે. બાળકીને આત્મા જાગૃત બને,
ભાઈ-બહેનને ગુરૂ સ્થાન ઉપાશ્રયમાં સાથે લે. પૂનાં પવિત્ર દર્શન કરે -કરાવે, નેકારશીનાં પચ્ચખાણ ઉચ્ચરવે. ત્યાગ-તપના સંસ્કાર જાગૃત થાય. મોટી બહેન બપોરે ગુણીજીનું સાન્નિધ્ય સધાવે. સામાયિકની મહાતારક ક્રિયામાં બેસાડે. ચારિત્રના બીજ નંખાઈ જાય. પછી તે કંઈક ખેડાણ થાય. કંઈક અમૃત વર્ષા વર્ષે શ્રાવિકા-કુમારી સર્જાય કે વિશ્વવત્સલ મહાસતી સાધ્વીજી તરીકે સમાજમાં સુધા વષવે.
સમાજને સમાધિ-સુધાની જરૂર ખરી કે નહિ? શાંતિ અને સુખની તમન્ના ઈષ્ટ કે નહિ? એક સારે લેકચરર રક હોય તે માસિક ૩૫૦ થી ૫૦૦, એક બાહોશ સેક્રેટરી ૮૦૦ થી ૧૦૦૦. આ વાત્સલ્ય હૈયાને એક જ ઘરને આહાર ન કલ્પ. પાંચ-પંદર ઘેર ફરે. આહાર લાવે. તે પણ કોઈ ઘેર અડચણ ન પડે તે રીતે. કપડા સાદા અને અતિ અ૫, પ્રવાસમાં-વિહારમાં જાતે ઉંચકી
